ΑΝΩΓΕΙΑ

Τα Ανώγεια Μυλοποτάμου είναι κωμόπολη του νομού Ρεθύμνου και πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου με 2.454 κατοίκους (2.507 ο δήμος).
Τα Ανώγεια απέχουν 52 χλμ. από το Ρέθυμνο, 36 χλμ. από το Ηράκλειο και βρίσκονται σε υψόμετρο 700-790 μ. στη ράχη του υψώματος που ονομάζεται Αρμί (Κορυφογραμμή).

Το όνομά τους οφείλεται στην τοποθεσία που είναι χτισμένα δηλ. σε ανώγειο μέρος (άνω+γαία). Είναι επίσης γνωστά ως Αξικανώγεια (Ξιγκανώγεια) ή Μεγάλα Ανώγεια. Η κωμόπολη των Ανωγείων αποτελείται από τους οικισμούς Αρμί, Μεσοχωριό ή Μεσοχωριά, Περαχώρι, Μετόχι και Συνοικισμό. Στο δήμο Ανωγείων υπάγεται επίσης και το χωριό Σίσαρχα.
 Τα Ανώγεια πρωτοκατοικήθηκαν ήδη πριν το 1182, οπότε μοιράστηκε η Κρήτη στα δώδεκα αρχοντόπουλα του Βυζαντίου και παραχωρήθηκαν ως φέουδο στην οικογένεια των Φωκάδων - αργότερα Καλλέργηδων. Τότε απέκτησαν και την ονομασία "Βασιλικά Ανώγεια", καθώς ανήκαν στους βασιλικούς άρχοντες. Έτσι, διαφαίνεται ότι τα Ανώγεια, υπήρχαν και κατά την Β' βυζαντινή περίοδο, πριν τη Βενετοκρατία.

Κατά τη Βενετοκρατία, τα Ανώγεια δεν αναφέρονται ως κέντρο Επαναστατών, όπως άλλα μέρη της Κρήτης. Το 1648, κυριεύτηκαν από τους Τούρκους αλλά στους κάτοικούς του παραχωρήθηκαν ειδικά προνόμια. Κατά την Τουρκοκρατία, τα Ανώγεια ήσαν βακουφικό (μοναστηριακό) χωριό, αφιερωμένο στα τζαμιά της Βαλιδέ Σουλτάνας και παράλληλα αποτέλεσε μείζον επαναστατικό κέντρο.Το Μάιο του 1822, στη θέση Σκλαβόκαμπος Μαλεβιζίου, οι Ανωγειανοί νίκησαν τους Τούρκους, με αρχηγό τους το Βασίλη Σμπώκο. Το γεγονός όμως αυτό, στάθηκε αφορμή και στις 14 Ιουλίου του 1822, ο Σερίφ Πασάς που βρήκε το χωριό ερημωμένο, με τους κατοίκους του να πολεμούν στη Μεσσαρά, το υπέβαλε σε λεηλασία και πυρπόληση.
Λίγο πριν από την επανάσταση του 1866, τελέστηκε στα Ανώγεια η συνέλευση για την εκλογή αντιπροσώπων των οπλαρχηγών της Ανατολικής Κρήτης.
Το ίδιο έτος, τρεις Ανωγειανοί άνηκαν στους πεσόντες του ολοκαυτώματος του Αρκαδίου, με το οποίο ηρωικά αποκρούστηκε η απόπειρα κατάληψής του από τον Σερίζ πασά. Σήμερα οι κάτοικοι των Ανωγείων, θεωρούν ως πυρπολητή της Μονής Αρκαδίου, τον Εμμανουήλ Σκουλά και όχι τον Κωνσταντίνο Γιαμπουδάκη, στον οποίο έχει ευρέως έκτοτε αποδοθεί η πράξη.
Το 1867 ο Ομέρ πασάς κατέλαβε τ' Ανώγεια και το Νοέμβριο του ίδιου έτους ο Ρεσίζ πασάς προέβη στην πυρπόλησή τους, δεύτερη φορά στην ιστορία του χωριού και 45 μόλις χρόνια μετά από την πρώτη. Οι κάτοικοι των Ανωγείων έλαβαν μέρος στην επανάσταση του 1897 καθώς και στους υπόλοιπους απελευθερωτικούς αγώνες.
Η μεγάλη όμως και παγκοσμίου σημασίας δράση των κατοίκων συνέβη κατά τη Μάχη της Κρήτης και την Εθνική Αντίσταση.

Το 1941 ιδρύθηκε στα Ανώγεια, η Επιτροπή Απελευθερωτικής Δράσης. Τα Ανώγεια ήταν ο πυρήνας της Αντίστασης στην Κρήτη και κατά την απαγωγή του στρατηγού Κράιπε στα Ανώγεια ανέλαβαν να τον φυγαδεύσουν στην Αφρική. Γεγονός το οποίο στάθηκε δυσμενής αφορμή και στις 13 Αυγούστου 1944, ο διοικητής του φρουρίου Κρήτης, Χ. Μίλλερ διέταξε την ισοπέδωση των Ανωγείων και την εκτέλεση κάθε άρρενος Ανωγειανού που θα βρεθεί σε απόσταση 1 χλμ. Έτσι, στις 13 Αυγούστου του 1944, τρία τάγματα Γερμανών περικύκλωσαν τα Ανώγεια και έβαλαν φρουρές στα γύρω υψώματα. Συνέλαβαν 80 υπερήλικες και τους έστειλαν στο Ηράκλειο, ενώ εκτέλεσαν 9 άνδρες. Ανατίναξαν τα σπίτια με δυναμίτη, άναψαν φωτιά και 800 περίπου σπίτια μετατράπηκαν σε χαλάσματα, ενώ κάηκαν και 6 γυναίκες. Οι εναπομείναντες άνδρες διέφυγαν στον Ψηλορείτη για να σωθούν.
Από το 1941 έως και το 1944, στον αγώνα κατά των Γερμανών κατακτητών, έχασαν τη ζωή τους συνολικά 104 Ανωγειανοί.

Το 1946, η πολιτεία τίμησε τα Ανώγεια με την απονομή του πολεμικού Σταυρού Α' τάξεως, για τις καταστροφές με τις οποίες επλήγησαν καθώς και για τον ηρωισμό τους. Το επόμενο έτος, η κοινότητα, τιμής ένεκεν, αναγνωρίστηκε ως Δήμο Ανωγείων.
Πλησίον της περιοχής των Ανωγείων βρίσκεται το Ιδαίο άντρο όπου σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία γεννήθηκε ο Δίας , όπως και το σπήλαιο Σεντόνη καθώς και το οροπέδιο της Νίδας.
 Χάρη στο σεβασμό και την αγάπη που αποδίδουν οι Ανωγειανοί στην πολιτιστική κληρονομιά, στα ήθη και στα έθιμά τους, τα Ανώγεια θεωρούνται το επίκεντρο του σύγχρονου Κρητικού πολιτισμού. Από την περιοχή αυτή κατάγονται οικογένειες με σημαντική προσφορά στην Κρητική και στην ευρύτερη Ελληνική παράδοση. Ο Νίκος Ξυλούρης, τα αδέλφια του, Αντώνης (Ψαραντώνης) και Γιάννης Ξυλούρης, ο Βασίλης Σκουλάς, ο Νικηφόρος Αεράκης, ο Μανώλης Πασπαράκης αποτελούν μόνο ένα δείγμα της πλούσιας πολιτιστικής σποράς των Ανωγείων στον σύγχρονο και παγκόσμιο πολιτισμό.

 Ο πληθυσμός των Ανωγείων έχει διατηρήσει αναλλοίωτη στην πάροδο του χρόνου τη γλώσσα και την ιδιότυπη διάλεκτο στην οποία περιλαμβάνονται έως και σήμερα, ατόφιες λέξεις της αρχαίας ελληνικής. Η προφορά, βαρέα και ευθεία, παρουσιάζεται χαρακτηριστική ειδικότερα στα "λάμδα" και "ρο". Οι περισσότεροι κάτοικοι, διατηρούν τα επώνυμά τους χωρίς την κατάληξη - ακης η οποία απαντάται στο υπόλοιπο νησί και ειδικότερα στο κεντρανατολικό τμήμα του. Ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, διατηρώντας σημαντικό αριθμό αιγοπροβάτων (άνω των 80.000) ενώ χαρακτηριστική παρουσιάζεται επίσης η βιοτεχνία και η παραδοσιακή υφαντουργία της, στην οποία απαντάται, έως και στις μέρες μας, η χρήση αργαλειού.

Οι Ανατριχιαστικότερες Εφευρέσεις Βασανιστηρίων

Η εποχή που είναι γνωστή ως «Σκοτεινά Χρόνια», ο φοβερός και τρομερός ευρωπαϊκός Μεσαίωνας, λογίζεται ως μια από τις πλέον βίαιες ιστορικές εποχές.
Οι ανισότητες και η βαρβαρότητα ταλάνισαν το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα, κάπου 1.000 σκοτεινά και αιμοδιψή χρόνια.
Ένα από τα πλέον αποτρόπαια χαρακτηριστικά της μεσαιωνικής πρακτικής ήταν η μακάβρια εφευρετικότητα των ανθρώπων, που γέννησε μια πληθώρα μεθόδων βασανισμού.

Οι λόγοι για να βασανιστεί κάποιος περίσσευαν: από θρησκευτικές διαφορές και αιρετικές αντιλήψεις μέχρι τιμωρίες του ποινικού κώδικα και κοινωνικά παραστρατήματα, όλα καλούσαν σε έναν πατροπαράδοτο και ακραίο βασανισμό του φταίχτη.
Αυτό που μας εκπλήσσει ωστόσο περισσότερο στα μεσαιωνικά βασανιστήρια δεν είναι η διαβολική βαρβαρότητά τους όσο η εκτεταμένη ποικιλία των τεχνικών και το μέλημα για ολοένα και πιο εντυπωσιακές συσκευές βασανισμού.
Δεν είναι δυνατόν να περιληφθούν όλες οι ευφάνταστες μέθοδοι μεσαιωνικού βασανισμού στη λίστα μας, θα διερευνήσουμε ωστόσο μια πλούσια συλλογή με τις πλέον στυγερές συσκευές που ανακαλύφθηκαν ποτέ…




Ξεκινάμε με τον μπρούτζινο ταύρο…
Επρόκειτο για ένα κούφιο ορειχάλκινο άγαλμα που έμοιαζε στην όψη σε πραγματικό ταύρο. Τα θύματα τοποθετούνταν εντός του, με τις γλώσσες τους να κόβονται συνήθως πριν. Η πόρτα έκλεινε και μετά ξεκινούσε η ιεροτελεστία της φωτιάς: πύρινες γλώσσες τύλιγαν τον ταύρο, αφήνοντας το θύμα να «βράσει» στο εσωτερικό του, μέσα σε κραυγές αγωνίας και πόνου. Οι κινήσεις απόγνωσης και οι φωνές του θύματος έκαναν τον ταύρο να μοιάζει ζωντανός, γεγονός που έκανε το φιλοθεάμον κοινό να παραληρεί από το θέαμα. Ο θρύλος το θέλει να είναι Έλληνας ο εφευρέτης της αποτρόπαιης αυτής συσκευής, ο Πέριλλος (Perilaus σε κάποιες πηγές), που τον κατασκεύασε για τύραννο της εποχής. Κι ενώ περίμενε μια γενναιόδωρη αμοιβή για την επινοήτικότητά του, ο Πέριλλος έμελλε να γινόταν ο πρώτος που θα τον δοκίμαζε…

Συνεχίζουμε με τον σφιγκτήρας αντιχείρων…Μια από τις πλέον ύπουλες συσκευές βασανιστηρίων του Μεσαίωνα, αφού το θύμα δεν πέθαινε από την εφαρμογή της, υπέφερε απλώς από αβάσταχτους πόνους. Τρεις μεταλλικές μπάρες ασφάλιζαν τους αντίχειρες του θύματος, με το μεταλλικό έλασμα να συνθλίβει τα δάχτυλα ανεπανόρθωτα. Οι βίδες αντίχειρα αποτελούσαν μάλιστα «ανθρωπιστική» εξέλιξη παλιότερης συσκευής, που «έλιωνε» και τα 10 δάχτυλα του θύματος. Οι πρώτες αναφορές για τη χρήση τους κάνουν λόγο για τον ρωσικό στρατό, ως τρόπο τιμωρίας για την απείθεια των στρατιωτών…



Συνεχίζουμε με τη σκάφη…
Μια από τις πλέον περίφημες και διαδεδομένες συσκευές βασανισμού, κυριάρχησε στην Ευρώπη για αιώνες. Έβγαινε σε πολλά «μοντέλα», η βασική ιδέα παρέμενε ωστόσο αναλλοίωτη: το θύμα δενόταν σε μια επιφάνεια και με τη βοήθεια ενός μηχανισμού, συνήθως μιας τροχαλίας, τα σχοινιά σφίγγονταν και τραβούσαν το σώμα του θύματος μέχρι να εξαρθρωθούν τα μέλη του. Αν μάλιστα η ποινή ήταν βαρύτερη, το βασανιστήριο συνεχιζόταν μέχρι τα άκρα να διαχωριστούν εντελώς από το σώμα, ενώ τίποτα δεν απέκλειε την ταυτόχρονη χρήση της σκάφης με άλλες μεθόδους βασανισμού. Η συχνότερη ήταν το άναμμα φωτιάς κάτω από τη σκάφη, για το κάτι παραπάνω στον πόνο και τη φρίκη. Η ισπανική Ιερά Εξέταση, πέρα από τις δικές της μεθόδους, χρησιμοποιούσε τη σκάφη συχνότατα…


Σειρά έχει ο τροχός…
Τροχοί χρησιμοποιούνταν σε πολλές τεχνικές βασανισμού, οι μεσαιωνικοί δήμιοι παραήταν ωστόσο εφευρετικοί για να αφήσουν τον τροχό στον υποδεέστερο βοηθητικό του ρόλο. Το θύμα δενόταν λοιπόν σε έναν μεγάλο ξύλινο τροχό και κατόπιν αφηνόταν να κυλήσει από την πλαγιά ενός λόφου. Η πρώιμη αυτή μέθοδος δεν ικανοποιούσε ωστόσο το κοινό και μια πιο σοφιστικέ χρήση εφευρέθηκε: ο τροχός προσαρμόστηκε σε μια βάση, για να μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα, και μια σειρά από ανεπιθύμητα πράγματα μπορούσαν να συμβούν στο δεμένο πάνω του σώμα: η φωτιά ήταν πάντα ένας αλάνθαστος τρόπος, και τα καρφιά ωστόσο που έσκιζαν τη σάρκα δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. Αργότερα τα καρφιά θα κάνουν την εμφάνισή τους πάνω στον τροχό, ενώ η χρήση του αφέθηκε πραγματικά ελεύθερη στη ζοφερή ανθρώπινη φαντασία. Χρησιμοποιήθηκε ακόμα και για να παραμένει το σώμα του θύματος δεμένο πάνω του για μέρες κάτω από τον καυτό ήλιο…

Επόμενο βασανιστήριο το παλούκι…

Το να καείς πάνω στο παλούκι ήταν συνήθως η τελευταία στάση στο μακάβριο ταξίδι του βασανισμού, μιας και η τεχνική αυτή ήταν μοιραία για τη ζωή του θύματος. Σε επίπεδο ιδεών, η λειτουργία του παλουκιού παραήταν απλή: ένας σωρός από ξερά ξύλα με ένα παλούκι στο κέντρο, γύρω από το οποίο δενόταν το θύμα, ήταν το λαχταριστό σκηνικό για μια φωτιά που θα τον κατέκαιγε. Έπαιρνε συνήθως μισή ώρα μέχρι να χάσει το θύμα τις αισθήσεις του, όταν ωστόσο ο άνεμος απομάκρυνε τη φλόγα από το ανθρώπινο κορμί, το βασανιστήριο μπορούσε να κρατήσει μέχρι και 2 ώρες. Το παλούκι ήταν ο τελευταίος σταθμός στο βασανιστήριο, το σώμα ήταν λοιπόν ήδη κακοποιημένο μέχρι να φτάσει η ώρα του για την πυρά. Οι Ιεροεξεταστές έδωσαν μάλιστα στον τροχό μια άλλη νότα φρίκης: πριν να δεθεί το σώμα στο παλούκι, η γλώσσα του θύματος γινόταν «σάντουιτς» ανάμεσα σε δύο καυτές πλάκες σιδήρου. Κι αυτό γιατί η πρησμένη γλώσσα του θύματος το εμπόδιζε να μιλήσει καθαρά, κάνοντας κατόπιν τις κραυγές του πάνω στη φωτιά ακόμα πιο τρομακτικές, ακόμα πιο συναρπαστικές για το αδηφάγο πλήθος!

Ο εγκεφαλικός κλοιός παρέμεινε σε χρήση ακόμα περισσότερο και από το παλούκι. Δύο παράλληλες ξύλινες επιφάνειες ασφάλιζαν τον λαιμό και τους καρπούς του θύματος, αφήνοντάς το έρμαιο στις κολασμένες βουλές του δήμιου. Ο κλοιός δεν αποτελούσε συσκευή βασανισμού από μόνος του, αν και σίγουρα δεν θα ένιωθε άνετα ο άνθρωπος μέσα του. Η συσκευή τοποθετούνταν σε δημόσια θέα με σκοπό να ταπεινωθεί και να εξευτελιστεί το θύμα για τα κρίματά του. Το κοινό εκσφενδόνιζε αντικείμενα κατά του εγκληματία, από περιττώματα, μουχλιασμένα λαχανικά και νεκρά ζώα μέχρι πέτρες και άλλα αντικείμενα. Η «θητεία» στον κλοιό διαρκούσε ανάλογα με το αδίκημα και τις ορέξεις του κόσμου, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που τα θύματα δέρνονταν μέχρι θανάτου από το πλήθος. Και βέβαια ο κλοιός χρησιμοποιούνταν συχνά με συνδυασμό με άλλες φρικιαστικές τεχνικές, όπως μαστίγωση ή ακόμα και ακρωτηριασμός. Οι βρετανικές Αρχές σημάδευαν μάλιστα το πρόσωπο του κακοποιού με ένα «σημάδι ντροπής», που ποίκιλλε από ακρωτηριασμό ενός ή και των δύο αυτιών ή κατακόρυφη χάραξη της μύτης…

Η Σιδηρά κόρη για τη συνέχεια…
Πρόκειται για τόσο διαβολική συσκευή που για χρόνια πιστευόταν ότι ανήκε στη μυθιστορηματική φαντασία ή σε λαϊκούς θρύλους. Κι όμως, υπήρξε! Οι διπλές πόρτες της κατακόρυφης σαρκοφάγου, που διέθεταν καρφιά στις εσωτερικές τους επιφάνειες, άνοιγαν από μπροστά για να μπει το θύμα μέσα στη συσκευή. Κι όταν έκλειναν οι πόρτες της κολάσεως, τα στρατηγικά τοποθετημένα καρφιά έβλαπταν ανεπανόρθωτα τα ζωτικά όργανα του ανθρώπου.
 Υπήρχε ωστόσο ένα «τυράκι» στην όλη ιστορία: τα καρφιά ήταν σχετικώς κοντά, για να μην αποβούν τα τραύματα μοιραία αμέσως. Αντιθέτως, το θύμα σφάδαζε από τον πόνο και πέθαινε τελικά από αιμορραγία μερικές ώρες αργότερα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν φυσικά τα καρφιά που είχαν τοποθετηθεί επίτηδες για να βγάζουν τα μάτια του θύματος. Η πρώτη σιδηρά κυρία βρέθηκε το 1800 σε κάστρο της Νυρεμβέργης, γεγονός που απέδειξε ότι δεν ήταν ζοφερή φαντασία αλλά ακόμα ζοφερότερη πραγματικότητα. Μια παραλλαγή που ανακαλύφθηκε στην Ισπανία είχε τη μορφή της Παρθένου Μαρίας, ενώ διέθετε εσωτερικό μηχανισμό που έκαναν τα καρφιά της σαρκοφάγου να «αγκαλιάζουν» το θύμα…

Επόμενη η κόρη του οδοκαθαριστή…
Η αποτρόπαιη συσκευή ανακαλύφθηκε και ονομάστηκε έτσι από τον Βρετανό Skevington, γι’ αυτό και πολλές φορές αναφέρεται ως «δεσμά του Skeffington». Αποτελείται από έναν σιδερένιο κρίκο με έναν σφιγκτήρα στο κέντρο του. Το θύμα έπρεπε να συρθεί σκυφτό στη συσκευή, την ώρα που αυτή ασφαλιζόταν περιστρεφόμενη γύρω από την πλάτη του. Ο δήμιος χρησιμοποιούσε τη βίδα για να σφίξει κατά βούληση τον κλοιό, συνθλίβοντας το θύμα ολοένα και περισσότερο στην αθέλητη συσπείρωσή του. Εντέλει, στέρνο και πλευρά έσπαζαν, την ώρα που η σπονδυλική στήλη γινόταν κομμάτια. Κι όταν το πράγμα έπρεπε να γίνει θανατηφόρο, ο κλοιός έκλεινε τόσο πολύ που το αίμα εκτοξευόταν από τις κοιλότητες του σώματος. Η βασίλισσα Ελισάβετ Ι της Βρετανίας χρησιμοποιούσε ευρέως την τεχνική κατά των Προτεσταντών που κατηγορούσε για εθνική προδοσία…

Επόμενος ο αποκολλητής στήθους…

Οι μεσαιωνικοί βασανιστές επιφύλασσαν ειδική μεταχείριση στις γυναίκες, με τεχνικές σχεδιασμένες να καταστρέφουν τα ιδιαίτερα στοιχεία της θηλυκότητας. Μοιχαλίδες, αιρετικές ή απλώς βλάσφημες βασανίζονταν σεξουαλικά με ομαδικούς βιασμούς και καταναγκαστική θητεία σε οίκους ανοχής. Όταν ωστόσο το πράγμα απαιτούσε δημόσιο ευτελισμό, τα όργανα του βασανισμού γίνονταν πιο ευφάνταστα. Οι δήμιοι είχαν μια περίεργη εμμονή με το γυναικείο στήθος, το οποίο καιγόταν, σημαδευόταν ή απλά ακρωτηριαζόταν. Η χειρότερη συσκευή απ’ όλες ήταν ο αποκολλητής στήθους, μια μεταλλική λαβίδα που τρυπούσε τη σάρκα του μαστού. Το θύμα δενόταν στον τοίχο και το βίαιο τράβηγμα της λαβίδας, που ήταν αγκιστρωμένη στο στήθος, το έσκιζε σε κομμάτια. Η τεχνική χρησιμοποιούνταν ευρέως ως τιμωρία ή ανακριτική μέθοδος…

Τέλος το αχλάδι της οδύνης…
Αν υπήρχε κάτι χειρότερο από τον αποκολλητή στήθους -αν και απίθανο-, είναι αναμφίβολα το αχλάδι της οδύνης. Η συσκευή που ομοίαζε σε αχλάδι, με το σώμα του αχλαδιού να αποτελείται από 4 μεταλλικά «φύλλα», εισχωρούσε στο αιδοίο, τον πρωκτό ή το στόμα της γυναίκας, ανάλογα με το αδίκημα που είχε διαπράξει: στο στόμα για τις αιρετικές, στις άλλες κοιλότητες για τις ομοφυλόφιλες, μοιχαλίδες ή απλώς μάγισσες. Όταν το αχλάδι εισχωρούσε αρκετά, τα μεταλλικά του φύλλα άνοιγαν προκαλώντας εκτεταμένη εσωτερική ζημιά. Η συσκευή σπάνια αποδεικνυόταν θανατηφόρα, ενώ επίσης σπανίως χρησιμοποιούταν μόνη της: ακολουθούσαν μια σειρά από εξίσου φρικιαστικά βασανιστήρια ειδικά για γυναίκες…

 πηγη: http://legendsofthenight.wordpress.com

Αστικοι Μυθοι

Το ολλανδικό πλοίο-φάντασμα.

Είναι Φεβρουάριος του 1948 και πολλά καράβια που πλέουν στα ανοιχτά της Ινδονησίας λαμβάνουν επείγοντα σήματα κινδύνου από την ολλανδική φρεγάτα SS Ourang Medan. Το ανατριχιαστικό μήνυμα αναφέρει: «Όλοι οι αξιωματικοί και ο καπετάνιος είναι νεκροί πάνω στο κατάστρωμα και την γέφυρα. Πιθανότατα όλο το πλήρωμα είναι νεκρό». Στην συνέχεια, λαμβάνονται ακατάληπτα σήματα μορς και τελικά μία λέξη: «Πεθαίνω».

Όταν η ομάδα διάσωσης πλησιάζει το πλοίο λίγες ώρες αργότερα, το σκηνικό που αντικρίζει είναι το εξής: Όλο το πλήρωμα κείτεται νεκρό, με τα μάτια ανοιχτά και τα πρόσωπα στραμμένα προς τον ήλιο, ενώ τα χέρια τους ήταν παρατεταμένα και τα πρόσωπά τους ανέδιδαν τρόμο.

Ακόμη και ο σκύλος του πλοίου βρίσκεται νεκρός, ενώ καθώς η ομάδα διάσωσης πλησιάζει στον υπερθερμασμένο καυστήρα, νιώθει ένα ρίγος. Ξαφνικά, εμφανίζεται καπνός, και η ομάδα μόλις που προλαβαίνει να αποβιβαστεί πριν το Ourang Medan εκραγεί και βυθιστεί. Εξήντα τρία χρόνια μετά, το μυστήριο της φρίκης στην φρεγάτα παραμένει άλυτο.

Η γυναίκα-ζόμπι της Αϊτής.

Η Felicia Felix-Mentor πέθανε το 1907, μετά από το χτύπημα μιας ξαφνικής αρρώστιας, τα χαρακτηριστικά της οποίας συμπίπτουν με τις ενδείξεις των παραδόσεων της Αϊτής που σχετίζονται με την μετατροπή σε… ζόμπι. Περίπου 30 χρόνια μετά, μία γυναίκα εμφανίστηκε να περιφέρεται στους δρόμους της περιοχής –κάποιοι ανέφεραν πως ήταν γυμνή, ενώ άλλες πηγές υποστήριξαν πως την είδαν με κουρελιασμένα ρούχα- και κατευθύνθηκε προς ένα αγρόκτημα, το οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενά της ανήκε στον πατέρα της.

Οι ιδιοκτήτες της φάρμας αναγνώρισαν στο πρόσωπό της την μακαρίτισσα Felicia Felix, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο σύζυγος της «εκλιπούσης». Λόγω της ασθενικής όψης της, μεταφέρθηκε στο κυβερνητικό νοσοκομείο. Ο γιατρός που την εξέτασε φέρεται να είπε γι’ αυτήν: «Τα περιστασιακά ξεσπάσματα γέλιου της στερούνταν νοήματος, ενώ πολύ συχνά μιλούσε για τον εαυτό της είτε στο πρώτο είτε στο τρίτο πρόσωπο, χωρίς να συνειδητοποιεί την διαφορά. Δεν είχε αίσθηση του χρόνου και ήταν μάλλον αδιάφορη για τους γύρω της».

Τα ίχνη του διαβόλου.

Στην επαρχιακή πόλη Devon της νοτιοανατολικής Αγγλίας, ο χειμώνας του 1855 ήταν αρκετά βαρύς και το χιόνι είχε καλύψει όλη την εξοχή αλλά και τα σπίτια. Την νύχτα της 8ης Φεβρουαρίου, μετά από ακόμη μία μίνι χιονόπτωση, εμφανίστηκαν στην άσπρη επιφάνεια ίχνη που έμοιαζαν με ζώου. Τα χνάρια, που είχαν βάθος περίπου 6 εκατοστά και απείχαν το ένα από το άλλο 20 εκατοστά, συνέχιζαν την απολύτως ευθεία πορεία τους επί 160 χιλιόμετρα(!) και περνούσαν πάνω από όποιο εμπόδιο συναντούσαν στον διάβα τους, αφήνοντας ίχνη και εκεί.

Χνάρια βρέθηκαν πάνω σε στέγες σπιτιών, πάνω σε παγωμένα ποτάμια, σε στοίβες από άχυρα, ακόμη και σε πολύ λεπτούς αγωγούς. Μάλιστα, υπήρξαν πολλές μαρτυρίες ότι μία «διαβολική φιγούρα» έκανε την εμφάνισή της στην περιοχή του Devon εκείνες τις ημέρες

Η εξαφάνιση του δρομέα.

O James Worson, κάτοικος της αγγλικής πόλης Leamington, περηφανευόταν πολύ για την ταχύτητα με την οποία μπορούσε να τρέξει. Οι φίλοι του λοιπόν τον προκάλεσαν να τρέξει μια μεγάλη απόσταση μεταξύ του Leamington και του Coventry που περνούσε μέσα από ένα δάσος. Ο Worson δέχτηκε και ξεκίνησε για να διανύσει αυτή την διαδρομή σε χρόνο ρεκόρ στις 3 Σεπτεμβρίου του 1873. Πίσω του, αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν δύο φίλοι του, ο Hammerson Burns και ο Barham Wise με μια άμαξα και μια φωτογραφική μηχανή ανά χείρας.

Και ενώ τα πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής κυλούσαν κανονικά, σύμφωνα με τους δύο παρατηρητές και ο Worson δεν έφυγε ποτέ από τα μάτια τους, ξαφνικά είδαν τον φίλο τους να σκοντάφτει και το σώμα του να παίρνει κλίση προς τα μπροστά, έτοιμο να πέσει. Αντί να ακολουθήσει όμως η πτώση του στο έδαφος, το μόνο που ακούστηκε ήταν κατά τα λεγόμενα των δύο φίλων η πιο ανατριχιαστική κραυγή που έχουν ακούσει ποτέ, η οποία μάλιστα διήρκεσε λίγα δέκατα του δευτερολέπτου. Και πριν ο Worson πέσει στο έδαφος… εξαφανίστηκε.

Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι απέγινε ο δρομέας, ενώ η φωτογραφική μηχανή των «ακολούθων» του αποτύπωσε τα ίχνη των ποδιών του, που ξαφνικά σταμάτησαν στο σημείο της εξαφάνισης. Τα λαγωνικά της βρετανικής αστυνομίας, για κάποιο λόγο, δεν πλησίασαν καν το σημείο της (σχεδόν) πτώσης του.

Το φάντασμα της φωτογραφίας.

Η ανατριχιαστική φωτογραφία που βλέπετε δίπλα τραβήχτηκε το 1919 και ήρθε στο φως της δημοσιότητας μόλις το 1975 από έναν εκ των εικονιζόμενων. Η φωτογραφία απεικονίζει μία ομάδα της RAF που υπηρέτησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και αν αναρωτιέστε πού βρίσκεται το ανατριχιαστικό, παρατηρήστε την φιγούρα που αχνοφαίνεται πίσω από το πρόσωπο στον κύκλο.

Πρόκειται για τον Freddy Jackson, μηχανικό της βρετανικής αεροπορίας, ο οποίος σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες είχε βρει τον θάνατο λόγω ατυχήματος στις προπέλες ενός αεροσκάφους δύο μέρες πριν τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία. Μάλιστα, η κηδεία του είχε τελεστεί την ημέρα της λήψης. Ακόμη κι αν είμαστε πολύ δύσπιστοι, η «αχνή» φιγούρα του, μισοκρυμμένη πίσω από τον αξιωματικό αρκεί για να μας… σηκωθεί η τρίχα.

πηγη: http://gokuthelegend.wordpress.com

ΜΑΣΟΝΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ ΤΩΝ STARBUCKS;

ΕΔΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗ ΤΟ ΣΗΜΑ ΤΩΝ STARBUCKS ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ..ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΚΑΝΕ ΜΠΑΜ,ΑΠΛΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΤΑΝ..ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ...ΜΙΛΑΝΕ...ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΕΥΝΟΥΝ...
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΜΕ...ΤΗ ΔΙΧΑΛΩΤΗ ΟΥΡΑ ΣΤΟ ΣΗΜΑ ΤΩΝ STARBUCKS,ΑΡΧΙΣΑΝ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟ...ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ...ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ!

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΣΤΥΧΗ ΚΑΙ ΕΚΦΥΛΗ ΓΟΡΓΟΝΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΧΑΛΩΤΗ ΟΥΡΑ Η ΟΠΟΙΑ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΙΔΟΙΟ;;;

ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΝΗ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Η ΕΑ,ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ!
ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΕ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΙ ΤΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ ΤΟΥ STARBUCKS , ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΝΑΑΤΙΚΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΑΣΤΑΡΤΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΩΣ ΘΥΛΗΚΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΛΙΛΙΘ H ΟΠΟΙΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ!

Η ΛΙΛΙΘ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΜΥΘΟ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ Η ΟΠΟΙΑ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΧΩΜΑ!Η ΛΙΛΙΘ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΥΛΗΚΟ (ΨΥΧΙΚΟ)ΒΑΜΠΙΡ,ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΦΟΥ ΕΙΧΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΔΑΜ!ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ..ΜΟΡΑ,ΒΡΑΧΝΑΣ,ΤΡΙΣΚΑΤΑΡΑΤΟΣ(ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΠΑΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΝΟΥ ΚΑΙ ΞΥΠΝΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΚΩΝΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΝΑΣΑ Η ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΝ)

ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΑΠΟΔΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ "ΑΔΕΙΟ"ΦΕΓΓΑΡΙ!

ΕΠΙΣΗΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΗΜΑΤΟΣ...ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΦΟΜΕΤ!
ΜΠΑΦΟΜΕΤ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΑΓΟΜΟΡΦΟΣ ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ!

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΙΣΩΣ ΤΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΛΙΓΟ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ....ΑΣ ΘΟΛΩΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΟ ΜΑΤΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΑΝΑΠΟΔΑ ΤΟ ΣΗΜΑ ΤΩΝ STARBUCKS..

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ:

ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΑΣΠΡΟ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ..ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΜΑΣΟΝΙΚΗ ΔΙΑΔΥΚΟΤΗΤΑ,ΒΛΕΠΕ ΠΑΤΩΜΑ ΣΚΑΚΙΕΡΑ!
ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΚΥΚΛΟ..ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΙΑ ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ..
Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΙΧΖΟΥΝ ΤΑ ΚΥΜΜΑΤΙΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ..ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 333/333 Η 666!!!
Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ..ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ..ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 1987-1992! ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ..ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΑΙΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ ΡΟΥΝΩΝ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ!

ΟΙ ΓΟΡΓΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ..ΕΠΝΙΓΑΝ ΑΝΤΡΕΣ!
ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ...ΑΡΑ..ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ ΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ!

STARBUCKS=STAR+BUCKS
STAR=AΣΤΡΟΛΟΓΙΑ
BUCKS=ΜΑΜΩΝΑΣ,O ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ!
KAI ΟΣΟΙ ΤΟ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ....ΑΠΛΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΔΩΣΕΙ ΣΤΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΤΩΝ STARBUCKS!
MAMON CAKE ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ..

ΝΑ'ΤΗ ΚΑΙ Η ΜΑΣΟΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ!!!

ΠΑΡΤΕ ΝΑ ΧΑΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΘΥΓΑΤΡΙΚΩΝ ΚΑΦΕΤΕΡΙΩΝ ΤΩΝ STARBUCKS!

ΤΙ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ,ΤΙ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΕΣ ΜΑΣΟΝΙΚΕΣ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΤΙ ΑΛΧΗΜΙΣΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ..ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΧΕΙ Ο ΜΠΑΧΤΣΕΣ...
ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ...ΠΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ..ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΣΑ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΥΝ...ΚΑΤΑΝΤΑΣ ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ...ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΕΝΝΟΙΑ!
ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΩΣ...ΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΜΑΣ..!!!
ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ....ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΔΑ,ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ...!!!
ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ..ΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΑ ΑΠΟΘΗΚΕΥΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ

Ιντί Αμίν

Ο Ιντί Αμίν Νταντά Ουμέ, όπως είναι το πλήρες όνομα του, υπήρξε δικτάτορας της Ουγκάντα κατά το χρονικό διάστημα 1971-1979. Γεννήθηκε μεταξύ του 1925 και του 1927 στο Κομπόκο της Ουγκάντα. Το 1946 κατετάγη στο στρατό και γρήγορα τράβηξε την προσοχή των ανωτέρων του για τις αθλητικές του επιδόσεις, μάλιστα κέρδισε το πρωτάθλημα πυγμαχίας για 9 συναπτά έτη. Τις δεκαετίες του 1950 και 1960, με την υποστήριξη του τότε πρωθυπουργού της χώρας Μίλτον Ομπότε αναρριχήθηκε στην στρατιωτική ιεραρχία, παρόλο που ήδη αυτήν την περίοδο είχε δείξει την βιαιότητα του χαρακτήρα του σε διάφορες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Το 1969 ο Ομπότε τον τοποθετεί στη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Στις 25 Ιανουαρίου 1971 και ενώ ο Ομπότε έλειπε σε ταξίδι, εκδηλώνεται πραξικόπημα με κύριο υποκινητή τον Ιντί Αμίν ο οποίος κατηγορεί τον Ομπότε για ανεπαρκή κοινωνική πολιτική και τον καθιστά υπεύθυνο για τη δεινή οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα. Η είδηση του πραξικοπήματος γίνεται αρχικά δεκτή με ενθουσιασμό από τους κατοίκους της Ουγκάντα, γρήγορα όμως η κατάσταση επιδεινώνεται. Μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες σκοτώνονται ή δολοφονούνται τα δύο τρίτα του στρατού που τότε αριθμούσε 9.000 στρατιώτες. Το 1972 επιτέθηκε σε Ισραηλινούς και Βρετανούς, μέχρι τότε στενούς συμμάχους του, εξαιτίας της αδυναμίας του να προμηθευτεί όπλα από αυτούς και κατόπιν συνομιλίας του με τον Θεό στον ύπνο του, όπως ισχυριζόταν ο ίδιος. Για να μπορέσει να εξασφαλίσει κάποια συμμαχία στράφηκε στον ηγέτη της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος δέχθηκε να τον βοηθήσει. Η σύναψη σχέσεων με τη Λιβύη έδωσε το έναυσμα για τον διωγμό από την Ουγκάντα των Ισραηλινών και πενήντα χιλιάδων Ασιατών με βρετανικά διαβατήρια. Ο Αμίν χρησιμοποιούσε τη βία για να εξοντώσει όλους ανεξαιρέτως τους αντιπάλους του, πραγματικούς ή φανταστικούς.

 

Η επιτυχία του στη χρησιμοποίηση του φόβου οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη διαίρεση των κατοίκων της χώρας σε δύο ομάδες, καθεμιά από τις οποίες προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια του εις βάρος της άλλης. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης της χώρας από τον Ιντί Αμίν ήταν τεράστιο όχι μόνο εξαιτίας του αριθμού των νεκρών αλλά και της απάνθρωπης μεταχείρισης. Οι τελετουργικές εκτελέσεις που ξεπερνούσαν τα όρια του σαδισμού οδηγεί πολλούς μελετητές στο συμπέρασμα ότι οφείλονταν στη διαταραγμένη ψυχική του υγεία. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έχουν δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από την πιθανή κανιβαλική συμπεριφορά του. Μάλιστα λέγεται ότι κρατούσε στο ψυγείο του σπιτιού του τα κεφάλια μερικών από τους εχθρούς του, στα οποία πολλές φορές απευθυνόταν σαν να κουβέντιαζε.Παρά ταύτα το 1975 καταφέρνει να εκλεγεί πρόεδρος του Οργανισμού Αφρικανικής Ένωσης.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 η σοβαρή οικονομική κρίση και η διακοπή κάθε βοήθειας από το εξωτερικό εντείνεται, έτσι σε μια προσπάθεια να στρέψει την προσοχή του λαού αλλού, ο Αμίν διέταξε εισβολή στην Τανζανία, τον Οκτώβριο του 1978. Όμως, οι εισβολείς απωθήθηκαν από τον στρατό της Τανζανίας, ο οποίος γρήγορα εισέβαλε στην ίδια την Ουγκάντα, μέχρι να εξαναγκάσει τον Αμίν να εγκαταλείψει κάθε αντίσταση και να αποχωρήσει από τη χώρα τον Απρίλιο του 1979.

Ο Ιντί Αμίν φυγαδεύτηκε στη Λιβύη, αλλά στη συνέχεια πήγε στη Σαουδική Αραβία και τελικά κατέληξε στο Μπαχρέιν. Το 2003 εισέρχεται για νοσηλεία σε νοσοκομείο της Τζέντα με υψηλή πίεση και νεφρική ανεπάρκεια. Μετά από κωματώδη κατάσταση που διήρκεσε τρεις μήνες, αφήνει την τελευταία του πνοή στις 16 Αυγούστου 2003.

πηγη: http://el.wikipedia.org

Aνθρωποκτονίες που δεν εξιχνιάστηκαν ποτέ

Κάθε χρόνο ένας μεγάλος αριθμός υποθέσεων δολοφονίας μένουν άλυτες, κάποιες ωστόσο κερδίζουν τέτοια αρνητική δημοσιότητα που διατηρούνται...στις συνειδήσεις του κοινού για πολλά πολλά χρόνια.

Σύμφωνα με τη διεθνή στατιστική μάλιστα, περίπου μία στις τρεις ανθρωποκτονίες μένουν ανεξιχνίαστες, με τα ποσοστά να ποικίλουν βέβαια από χώρα σε χώρα. Με την ανάπτυξη της ερευνητικής τεχνολογίας και την ολοένα και καλύτερη δουλειά της Σήμανσης, ο αριθμός των άλυτων υποθέσεων πέφτει κάθε χρόνο.
Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από ξακουστά φονικά της σύγχρονης εγκληματικής ιστορίας, με τον κανόνα που θα ακολουθήσουμε στη λίστα μας να είναι ο εξής: η ανθρωποκτονία να περιλαμβάνει απαραιτήτως πτώμα...


Όσκαρ Ρομέρο
Ο αρχιεπίσκοπος του Ελ Σαλβαδόρ ήταν ένας επιφανής ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κατά τις δεκαετίες του '60 και του '70. Βλέποντας την κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, κατά τη διάρκεια του αιματοβαμμένου εμφύλιου πολέμου που ταλάνιζε το Ελ Σαλβαδόρ, άρχισε να κηρύττει υπέρ των φτωχών και εξαθλιωμένων, βάζοντάς τα ακόμα και με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, που  παρείχε στρατιωτική υποστήριξη στην κυβέρνηση του Σαλβαδόρ. Έφτασε μάλιστα μέχρι το σημείο να καλεί ανοιχτά τους στρατιώτες να μην υπακούουν σε οποιαδήποτε εντολή θα έβλαπτε ανθρώπινες ζωές! Τα πεπραγμένα του Όσκαρ Ρομέρο θα συνυπέγραφαν βεβαίως τη θανατική του καταδίκη, με τον αρχιεπίσκοπο να δολοφονείται την ώρα που λειτουργούσε σε ένα μικρό παρεκκλήσι δίπλα στον καθεδρικό. Υπεύθυνοι για τη δολοφονία του θεωρούνται μέλη ακραίων οργανώσεων της χώρας, με την υπόθεση να παραμένει ανοιχτή ακόμα και σήμερα...


Ούλοφ Πάλμε
Ο περίφημος πρωθυπουργός της Σουηδίας πρωτοστάτησε έμπρακτα στον αγώνα κατά των πυρηνικών, με το δημοψήφισμα του 1980 σύμφωνα με το οποίο έκλεισαν όλοι οι πυρηνικοί σταθμοί της Σουηδίας. Όταν θα επανεκλεγόταν επικεφαλής της χώρας το 1982, ο Πάλμε προσπάθησε να επαναφέρει πολιτικές σοσιαλιστικής οικονομίας στη Σουηδία, γεγονός που δεν έβλεπαν όλοι με καλό μάτι: επιστρέφοντας από τον κινηματογράφο με τη γυναίκα του ένα βράδυ, ο Πάλμε θα έπεφτε νεκρός από πυροβολισμό. Τα κίνητρα και η ταυτότητα του δράστη παραμένουν μυστήριο...




Το παιδί στο κουτί
Ήταν 1957 όταν ένα άγνωστης ταυτότητας αγοράκι, πιθανολογούμενης ηλικίας 4-6 ετών, βρέθηκε στη βόρεια Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ γυμνό, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα, με το νεκρό του σώμα τοποθετημένο σε ένα χαρτοκιβώτιο. Το σώμα του ήταν καθαρό και στεγνό, την ώρα που τα χέρια του ήταν προσεκτικά διπλωμένα πάνω στο στομάχι του, με την όλη του εμφάνιση να είναι φροντισμένη και περιποιημένη με ιδιαίτερο ζήλο. Όλα έδειχναν ότι κάποιος προσπάθησε πολύ να κάνει το αγοράκι αγνώριστο, με τις μελανιές στο σώμα να υποδεικνύουν βίαιο τέλος για το άτυχο αγόρι. Παρά την πρόσφατη έρευνα της ανθρωποκτονίας με ίχνη DNA, η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη...

 Jack the Stripper
Το «Jack the Stripper» ήταν το ψευδώνυμο που κόλλησαν σε έναν άγνωστο κατά συρροή δολοφόνο που ήταν υπεύθυνος για μια σειρά δολοφονιών στο Λονδίνο μεταξύ 1964-65, που θα γίνονταν γνωστές ως «γυμνοί φόνοι». Τα θύματα και οι μέθοδοί του ήταν πολύ κοντά στα αντίστοιχα του Τζακ του Αντεροβγάλτη (Jack the Ripper). Ο δολοφόνος αφαίρεσε τη ζωή σε έξι -πιθανότατα οχτώ- ιερόδουλες, οι σοροί των οποίων βρέθηκαν διασκορπισμένες στο Λονδίνο αλλά και την κοίτη του Τάμεση. Παρόμοια μάλιστα με τον Αντεροβγάλτη, ο Stripper σταμάτησε τα φονικά του ξαφνικά κάποια στιγμή, αφήνοντας ελάχιστα ίχνη για τις αστυνομικές έρευνες...

 Ο «σφαγέας» της Νέας Ορλεάνης
Στις 23 Μαΐου 1918, ο ιταλός παντοπώλης Joseph Maggio και η γυναίκα του θα έβρισκαν τραγικό θάνατο κατακρεουργούμενοι στον ύπνο τους. Το δολοφονικό όπλο, ένα τσεκούρι, θα βρισκόταν μάλιστα μέσα στο διαμέρισμα, καλυμμένο με το αίμα των τραγικών θυμάτων, ενώ τίποτα δεν είχε κλαπεί από την οικία. Έναν μήνα μετά το στυγερό φονικό στο σπίτι των Maggio, μια δεύτερη δολοφονία θα λάμβανε χώρα: ο μπακάλης Louis Bossumer και η γυναίκα του βρέθηκαν σφαγιασμένοι στο κρεβάτι τους, μέσα σε ένα λουτρό αίματος. Ο «σφαγέας» της Νέας Ορλεάνης δολοφόνησε με τον αποτρόπαιο αυτό τρόπο οχτώ ανθρώπους πριν σταματήσει μια και καλή τη φρικιαστική του δράση. Ύποπτος μάλιστα βρέθηκε, ο Joseph Mumfre, δεν εντοπίστηκαν ωστόσο αποδείξεις που να τον συνδέουν αποφασιστικά με τις αιματοβαμμένες ανθρωποκτονίες...

JonBenet Ramsay 
Η 6χρονη JonBenet Ramsay ήταν ήδη γνωστή από διαγωνισμούς ομορφιάς των ΗΠΑ. Το άτυχο κοριτσάκι θα βρισκόταν νεκρό στο υπόγειο του σπιτιού του στο Κολοράντο οχτώ ώρες μετά τη δήλωσή της ως αγνοούμενης. Η δημοσιότητα της ιστορίας της στις ΗΠΑ χτύπησε κόκκινο, με μια σειρά υπόπτων να τη γλιτώνουν λόγω έλλειψης αποδεικτικών. Τον Δεκέμβριο του 2003 μάλιστα θα εντοπίζονταν νέα ίχνη DNA, χωρίς να αποδίδουν ωστόσο καρπούς. Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή, με εβδομαδιαίους ελέγχους να λαμβάνουν χώρα ακόμα και σήμερα στην τεράστια βάση με ίχνη DNA του FBI...

 Μαύρη Ντάλια
Η 22χρονη Αμερικανίδα Elizabeth Short ήταν το τραγικό θύμα μιας βάρβαρης δολοφονίας που θα γινόταν  παγκόσμια είδηση. Παίρνοντας το παρατσούκλι «Μαύρη Ντάλια», η Short θα βρισκόταν κομμένη στα δύο και ακρωτηριασμένη σε ακραίο βαθμό σε πάρκο του Λος Άντζελες στις 15 Ιανουαρίου 1947. Η ανεξιχνίαστη υπόθεση θα πυροδοτούσε πλήθος λογοτεχνικών και κινηματογραφικών έργων, με τη φρικαλεότητα της δολοφονίας να μαγνητίζει την προσοχή του κοινού. Περισσότεροι από 60 άνθρωποι θα «ομολογούσαν» έκτοτε για το στυγερό φονικό, κυρίως άντρες, χωρίς ωστόσο να είναι οι δράστες. Η υπόθεση είναι ακόμα ανοιχτή και οι έρευνες συνεχίζονται σε μια από τις πλέον πολύκροτες υποθέσεις των εγκληματολογικών χρονικών...

 Andrew και Abby Borden
Το πρωινό της Τρίτης, 4 Αυγούστου 1892, ο Andrew Borden έφυγε από το σπίτι του για τη δουλειά του, αφήνοντας πίσω του τη γυναίκα του, Abby, την κόρη του, Lizzie, και την ιρλανδή οικιακή βοηθό Bridget Sullivan. Επιστρέφοντας το μεσημέρι, ο Andrew έπεσε στον καναπέ για έναν υπνάκο, με την κόρη του να τον βρίσκει λίγο αργότερα νεκρό. Στο επάνω πάτωμα, η γυναίκα του θα βρισκόταν επίσης νεκρή, με το σώμα της σοβαρά ακρωτηριασμένο. Η Lizzie θα γινόταν η Νο 1 ύποπτος της υπόθεσης, το δικαστήριο ωστόσο θα την αθώωνε τον Ιούνιο του 1893 λόγω έλλειψης αποδεικτικών. Παρά την πανηγυρική αθώωσή της, η κόρη θα εξοστρακιζόταν από το χωριό της στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ λόγω της μήνης των κατοίκων για το στυγερό φονικό, παραμένοντας ένοχη στα μάτια των γειτόνων μέχρι τον θάνατό της το 1927. Η υπόθεση δεν μπήκε ποτέ στο αρχείο...

 Ο δολοφόνος του ζωδιακού κύκλου
Ο «Zodiac Killer» παραμένει μια από τις πλέον πολύκροτες υποθέσεις ανεξιχνίαστων φονικών όλων των εποχών. Παρά το γεγονός ότι η αστυνομία έχει ερευνήσει πάνω από 2.500 πιθανούς υπόπτους, οι έρευνες δεν απέδωσαν τελεσίδικους καρπούς. Το άλυτο παζλ μυστηρίου αφορά στον κατά συρροή δολοφόνο που σκότωσε τουλάχιστον πέντε ανθρώπους στο Σαν Φρανσίσκο μεταξύ Δεκεμβρίου 1968 και Οκτωβρίου 1969 και πήρε το ψευδώνυμο «Zodiac Killer»...

 Τζακ ο Αντεροβγάλτης
Η ξακουστότερη ανεξιχνίαστη υπόθεση αφορά φυσικά στον Jack the Ripper, που θεωρείται ότι σκότωσε πέντε ιερόδουλες του Λονδίνου με στραγγαλισμό κατά τη διάρκεια του 1888. Μετά τον στραγγαλισμό του, ο Αντεροβγάλτης έκοβε τις αρτηρίες του λαιμού του θύματος, επιδιδόταν σε ακρωτηριασμό του σώματος και κρατούσε μέρη ως ενθύμιο. Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα του 1888/89, ένας αριθμός επιστολών έφτασαν στην αστυνομία και τον Τύπο, όλες υποτίθεται από τον δολοφόνο του Whitechapel, περιλαμβανομένου του διαβόητου γράμματος «Από την Κόλαση» και μιας επιστολής που συνοδευόταν από τμήμα ανθρώπινου νεφρού, τα γράμματα θεωρούνται ωστόσο φάρσες από τις Αρχές. Έναν και πλέον αιώνα μετά, η ταυτότητα του Τζακ του Αντεροβγάλτη παραμένει στο σκοτάδι...


πηγη: http://gr.news.yahoo.com

ΛΕΒΙΑΘΑΝ

 Η Σύνθετη εβραϊκή λέξι εκ του λεβιάθ και θαννέμ, που σημαίνει «σύνολο δρακόντων», (θαλάσσιο τέρας).
 Ένα βιβλικό θαλάσσιο κτήνος που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο απόκρυφο του Ενώχ αλλά και στο Ταλμούδ .
Στην «Αγία» γραφή ο Λεβιάθαν αναφέρετα ως ένα τέρας φοβερό στην εμφάνιση που τρέπει τους θεωμένους εις φυγή. Στον Ψαλμό 104:26 . αναφέρεται πως ήταν θαλάσσιο δημιούργημα του Θεού που πλάστηκε «για να παίζει μέσα στη θάλασσα».
Ο Ιώβ το παρουσιάζει ως κροκόδειλο και ο Ησαϊας ως όφι «σκοτεινό δράκοντα», κατά την Καββάλα από το στόμα του παραδοθείσαν την μυστηριώδη Ιουδαϊκή διδασκαλία.
 Ο Λεβιάθαν είναι ένα από τα πνεύματα των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα και κυβερνά την Θάλασσα στο κράτος του Βεελζεβούλ. (Ψαλμός 74:14).
Πιο συγκεκριμένα, την πέμπτη ημέρα της δημιουργίας ο Θεός δημιούργησε και έδωσε πνοή στα πλάσματα της θάλασσας, έπλασε τον πανίσχυρο και επιβλητικό ερπετό δράκο Λεβιάθαν για να υπηρετεί ως άρχοντας του αχανούς θαλάσσιου βασιλείου.
Όταν τον έριξε στη θάλασσα το τεράστιο φολιδωτό σώμα του δημιούργησε τεραστία παλιρροϊκά κύματα που σκέπασαν τις παραλίες. Τα μάτια του ,περισσότερα από 300, φώτιζαν μέσα στα νερά της θάλασσας και αντανακλούσαν μέχρι τον ουρανό.
Το νερό έβραζε στο πέρασμα του και εξατμιζόταν όταν άνοιγε τα τεράστια σαγόνια του καθώς γλώσσες φωτιάς ξεπήδαγαν από το στόμα του.
Κανένα όπλο θνητού δεν μπορούσε να διαπεράσει την πανοπλία από λέπια που κάλυπταν το σώμα του Λεβιάθαν, ούτε κάποιο από τα πλάσματα του κόσμου μπορούσε να συγκριθεί μαζί του σε δύναμη και τίποτα δεν μπορούσε να προκαλέσει ούτε μια σπίθα τρόμου στην άφθαρτη καρδιά του.
Δράκους χιλιάδες μίλια μακρείς τους καταβρόχθιζε σαν ποντίκια, ποταμοί άδειαζαν όταν δίψαγε, η λάμψη που άφηνε στο πέρασμα του γυάλιζε περισσότερο και από τα πιο λαμπερά κοσμήματα και όλος ο κόσμος παραμιλούσε για το θαύμα Λεβιάθαν.



Τελικά ο Θεός έπλασε ένα ζευγάρι από αυτά τα φανταστικά πλάσματα, άλλα όταν συνειδητοποίησε ότι η τρομερή τους δύναμη ήταν τόσο μεγάλη που όλος ο κόσμος θα απειλούνταν από την προοπτική μιας φυλής που τελικά θα επικρατούσε όλων των πλασμάτων, κατέστρεψε το ένα από αυτά.
Για να απαλύνει όμως τον πόνο του για τον χαμό του συντρόφου του ο Θεός του χάρισε αθανασία.

Από τότε τις τρεις τελευταίες ώρες κάθε ημέρας, ο Θεός παίζει με τον Λεβιάθαν διασκεδάζοντας το τεράστιο δημιούργημα Του. Και αυτό θα συνεχίζεται μέχρι την ημέρα της κρίσης. Μόνο τότε ο Λεβιάθαν θα θανατωθεί από το χέρι του Αρχάγγελου Γαβριήλ, όπου η σάρκα του θα θρέψει τους δίκαιους και το φολιδωτό του δέρμα θα τους στεγάσει σε μια αδιαπέραστη τέντα. Τα υπολείμματα του θα σκορπιστούν πάνω από τα τοίχοι της Ιερουσαλήμ από όπου η λαμπρότητα τους θα φωτίζουν κάθε γωνιά της υδρογείου.

πηγη: http://greeksurnames.blogspot.gr