Ο ποδοσφαιρικός αγώνας θανάτου

Ο ποδοσφαιρικός αγώνας που πραγματοποιήθηκε στις 9 Αυγούστου 1942 μεταξύ μιας ομάδας Σοβιετικών αιχμαλώτων και των Γερμανών κατακτητών θεωρείται ως ο συγκλονιστικότερος αγώνας στην ιστορία του ποδοσφαίρου, γνωστός ως «αγώνας του θανάτου» («The death match»).  Λόγω της γερμανικής εισβολής στην ΕΣΣΔ το 1941, πολλοί ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου κατατάχθηκαν στο στρατό. Μετά από την κατάληψη του Κιέβου, πολλοί παίκτες οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο τερματοφύλακας της Ντιναμό Mykola Trusevich προσπάθησε να βρει πρώην συμπαίκτες του για να φτιάξει μια νέα ομάδα. Τις επόμενες εβδομάδες δημιουργήθηκε η ομάδα FC Start, αποτελούμενη από οκτώ παίκτες της Ντιναμό και 3 της Λοκομοτίβ Κιέβου. Στις 7 Ιουνίου 1942 η FC Start έδωσε τον πρώτο της αγώνα. Ακολούθησαν και άλλοι… Στις 6 Αυγούστου 1942 η FC Start νίκησε την Flakelf με 5-1, η οποία ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα της Luftwaffe, δηλαδή της Γερμανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Μετά από την ήττα η Flakelf αποφάσισε να οργανώσει έναν επαναληπτικό αγώνα για να πάρει την εκδίκησή της.


Οι Γερμανοί στρατιωτικοί έβλεπαν την αναμέτρηση FC Start – Flakelf σαν αναμέτρηση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. Ο αγώνας ήταν στημένος από τους Γερμανούς στρατιωτικούς ώστε η αντίπαλη ομάδα να έχει ελάχιστες πιθανότητες να νικήσει. Παράλληλα, απείλησαν τους παίκτες της FC Start πως αν δεν κάθονταν να ηττηθούν θα το μετάνιωναν. Διαιτητής ορίστηκε ένας αξιωματικός των SS, ο οποίος μεροληπτούσε διαρκώς και απροκάλυπτα υπέρ της γερμανικής ομάδας, μετατρέποντας τον αγωνιστικό χώρο σε… ρινγκ! 

Παρόλο που η γερμανική Flakelf έπαιζε βρώμικα και σκληρά η FC Start κατάφερε να νικήσει στο τέλος με σκορ 5-3, αλλά στη συνέχεια πλήρωσε τη νίκη της με αίμα. Μετά το τέλος του αγώνα, ορισμένοι από τους Ρώσους παίκτες συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από την Γκεστάπο, ενώ οι υπόλοιποι στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι περισσότεροι από αυτούς πέθαναν μέσα στον επόμενο χρόνο,ανάμεσά τους και ο «ηρωικός» τερματοφύλακας της ρωσικής ομάδας Mykola Trusevich. Στον «αγώνα του θανάτου» ο νικητής κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις αντίξοες συνθήκες και να κερδίσει. Γι’ αυτήν τη νίκη του, όμως, δεν πήρε κάποιο κύπελλο ως έπαθλο. Αντιθέτως, τιμωρήθηκε με εκτέλεση…

Οι μεγαλύτερες αποδράσεις στην ιστορία

Ελάχιστα γεγονότα δημιουργούν λαϊκούς ήρωες και η απόδραση από φυλακή είναι ένα από αυτά. Στη λογοτεχνία αλλά και στον κινηματογράφο δεν υπάρχει ζήτημα επιλογής πλευράς. Τα σωφρονιστικά συστήματα είναι διεφθαρμένα και η απόδραση απόδοση δικαιοσύνης.
Από την άλλη πλευρά, όμως, η σύλληψη του δραπέτη είναι ζήτημα τιμής για τις αρχές ενός συστήματος και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που το επακόλουθο ανθρωποκυνηγητό παίρνει γιγαντιαίες διαστάσεις. Αυτό ακριβώς είναι και το χαρακτηριστικό μια μεγάλης απόδρασης. Ας δούμε 10 από τις μεγαλύτερες όλων των εποχών.

Τζον Ντίλιγκερ

Η απόδραση του διαβόητου ληστή τραπεζών, Τζον Ντίλιγκερ από την φυλακή της επαρχίας Λέικ στην Ιντιάνα κινείται μεταξύ θρύλου και πραγματικότητας. Σύμφωνα με όσα είναι γνωστά, ο Ντίλιγκερ χρησιμοποίησε ένα αυτοσχέδιο πιστόλι και διαπράττοντας την υπέρτατη προσβολή προς τις αμερικανικές αρχές ασφαλείας έκλεψε το υπηρεσιακό όχημα του σερίφη της επαρχίας οδηγώντας το στο Ιλινόι.
Αυτό το γεγονός ήταν και η αρχή του τέλους του. Αν και η ληστεία τράπεζας δεν ήταν ομοσπονδιακό έγκλημα το 1934, η διακίνηση ενός κλεμμένου οχήματος ήταν και υποχρέωσε το FBI να ασχοληθεί με την υπόθεση του. Μετά από πέντε μήνες καταδίωξης ήταν νεκρός.

Η απόδραση από τη Φυλακή Λίμπι
Οι ομαδικές αποδράσεις κατά τον αμερικάνικο εμφύλιο πόλεμο δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο. Μεταξύ 9 και 10 Φεβρουαρίου 1864, 109 αιχμάλωτοι πολέμου της Ένωσης απέδρασαν από τη Φυλακή Λίμπι στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια ανοίγοντας τούνελ. Και οι 109 ήταν αξιωματικοί, με βαθμούς από στρατηγό μέχρι ταγματάρχη. Από αυτούς 59 κατάφεραν επιτυχώς να φτάσουν σε περιοχές που ελέγχονταν από το στρατό της Ένωσης.

Η Μεγάλη Απόδραση
Η πασίγνωστη «Μεγάλη Απόδραση» ήταν ένα ευφυές, πολύπλοκο και καλά οργανωμένο σχέδιο απόδρασης από τη φυλακή Σταλάγκ Λουφτ ΙΙΙ (Σάγκαν, Πολωνία) το Μάρτιο του 1944. Οι αιχμάλωτοι έσκαψαν τρία διαφορετικά τούνελ σε περίπτωση που κάποιο γινόταν αντιληπτό και διέφυγαν με ψεύτικες ταυτότητες και στολές γερμανών στρατιωτικών.
Από τους 76 που απέδρασαν, μόλις τρεις πιλότοι της RAF κατάφεραν να επιστρέψουν στη Βρετανία μέσω Σκανδιναβίας. Οι υπόλοιποι συνελήφθησαν και 50 από αυτούς εκτελέστηκαν μετά από διαταγές του ίδιου του Χίτλερ. Ανάμεσα τους και ο Έλληνας ανθυποσμηναγός Σωτήριος Σκάντζικας της 336 Μ.Β.

Η απόδραση από το Σόμπιμπορ

Ότι δεν κατάφεραν οι συμμαχικοί στρατιωτικοί στη Μεγάλη Απόδραση, το πέτυχαν και με το παραπάνω απλοί Εβραίοι αιχμάλωτοι στο στρατόπεδο του Σόμπιμπορ τον Οκτώβριο του 1943.
Καθοδηγούμενοι από τους Λίον Φεντχάντλερ και Αλεξάντερ Πετσέρσκι (Ρώσος αιχμάλωτος πολέμου) σκότωσαν 11 αξιωματικούς των SS και αρκετούς φρουρούς για να διαφύγουν στο εσωτερικό της Πολωνίας. Το αρχικό σχέδιο ήταν να εξοντώσουν όλη τη δύναμη των SS στο στρατόπεδο αλλά όταν οι πρώτοι φόνοι έγιναν αντιληπτοί, οι περισσότεροι έτρεξαν να αποδράσουν υπό καταιγισμό πυρών.
Από τους περίπου 300 που απέδρασαν, μόνο 50 κατάφεραν να επιζήσουν και μετά τον πόλεμο. Κάποιοι σκοτώθηκαν στα ναρκοπέδια της γύρω περιοχής, άλλοι συνελήφθησαν τις επόμενες μέρες και κάποιοι σκοτώθηκαν από Πολωνούς συνεργάτες των Ναζί μεταξύ των οποίων και ο Λίον Φεντχάντλερ.

Η απόδραση από τη Φυλακή Μάουντζoϊ
Στις 31 Οκτωβρίου 1973, τρία ανώτερα στελέχη του ΙΡΑ, διέφυγαν από τη Φυλακή του Μάουντζoϊ με ελικόπτερο το οποίο προσγειώθηκε στην αυλή της φυλακής. Από αυτούς ένας συνελήφθη μετά από έξι εβδομάδες, ένας δεύτερος μετά από δύο χρόνια, ενώ ο τρίτος, ο Σίμους Τουόμι, ήταν ελεύθερος για πάνω από τέσσερα χρόνια.
Χωρίς να είναι η μοναδική στην ιστορία, σίγουρα όμως η πρώτη, η απόδραση ήταν τόσο πρωτότυπη που οι φύλακες νόμιζαν ότι πρόκειται για επίσκεψη κυβερνητικού αξιωματούχου. Η ελληνική έκδοση της απόδρασης ήρθε πριν μερικά χρόνια με την απόδραση Παλαιοκώστα.

Τζορτζ Μπλέικ
Ο Τζορτζ Μπλέικ είναι ίσως ο πιο γνωστός διπλός πράκτορας της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Στο αποκορύφωμα της δράσης του αποκάλυψε τα ονόματα εκατοντάδων βρετανών πρακτόρων της MI6 και καταδικάστηκε σε 42 χρόνια φυλάκισης (εικάζεται ένα έτος για κάθε πράκτορα που έχασε τη ζωή του) στις φυλακές του Γουόρμγουντ Σκραμπς.
Το Οκτώβριο του 1966 και ενώ εξέτιε το πέμπτο έτος της ποινής του απέδρασε παραδοσιακά, κόβοντας σίδερα και χρησιμοποιώντας μια ανεμόσκαλα. Παρά το φαινομενικά απλό σχέδιο, η φυλακή ήταν υψίστης ασφαλείας ενώ η απόδραση του ίδιου του Μπλέικ ήταν ένα πλήγμα στο γόητρο της Μεγάλης Βρετανίας.
Ακολούθως, ο Μπλέικ διέφυγε στη Σοβιετική Ένωση όπου διαμένει μέχρι σήμερα ζώντας με σύνταξη της KGB. Το 2007 o Βλαδίμηρος Πούτιν του απένειμε το κρατικό μετάλλιο της Αδελφότητας της Φιλίας.

Η απόδραση από το Αλκατράζ
Οι απόπειρες απόδρασης από τις Φυλακές του Αλκατράζ είναι πολλές. Αλλά σε μία μόνο περίπτωση η τύχη των δραπετών παραμένει μέχρι και σήμερα άγνωστη. Αυτή των Φρανκ Μόρις και των αδερφών Άνγκλιν τον Ιούνιο του 1962.
Μετά από εφτά μήνες προσεκτικού σχεδιασμού, χρησιμοποιώντας τις πιο ευφυείς μεθόδους αντιπερισπασμού και επιβαίνοντας σε αυτοσχέδιες λέμβους κατάφεραν αποδράσουν από τη φυλακή και πιθανότατα να διασχίσουν τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο.
Η τύχη τους αγνοείται έκτοτε!


Η απόδραση από τις φυλακές Μέιζ
Η μεγαλύτερη απόδραση σε βρετανικό έδαφος έλαβε χώρα στις 25 Σεπτεμβρίου 1983. 38 μέλη του ΙΡΑ διέφυγαν ένοπλοι με ένα όχημα τροφοδοσίας. Η πλειονότητα συνελήφθη σχετικά γρήγορα αλλά αυτό ακριβώς ήταν μέρος του σχεδίου.
Η μαζική απόδραση είχε οργανωθεί για την απελευθέρωση μερικών επίλεκτων κρατουμένων. Σήμερα παραμένουν ελεύθεροι 11 ενώ η τύχη δύο εξ αυτών, των Σίμους Κάμπελ και Τζέραρντ Φράιερς παραμένει άγνωστη.

Το Εξπρές του Μεσονυκτίου
Η περιπέτεια του Μπίλι Χέιζ με τις σοφρωνιστικές αρχές της Τουρκίας, ήταν το θέμα της ταινίας «Eξπρές του Μεσονυκτίου» και για δεκαετίες συνέβαλε στη αρνητική εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.
Ο Μπίλι Χέιζ συνελήφθη τη δεκαετία του 1970 για κατοχή και διακίνηση χασίς. Ακολούθως καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση. Μετά από πέντε χρόνια στη περιβόητη φυλακή Σαγκμαλιτσάρ, μεταφέρθηκε στις φυλακές του Βοσπόρου όπου και παρέμεινε έξι μήνες σχεδιάζοντας την απόδραση του.
Τελικά κατάφερε να περάσει στην Ελλάδα με μια μικρή σχεδία, κολυμπώντας και περπατώντας.

πηγή: men24.gr

Οι 10 μεγαλύτερες σφαγές της ιστορίας

Για περίπου τρεις αιώνες, η ανθρώπινη φύση αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ερευνητικά πεδία. Η θεωρία του «ευγενούς αγρίου», ότι ο άνθρωπος δηλαδή στις φυσικές του συνθήκες είναι ένα ειρηνικό ον, αποτέλεσε έναν από τους πυλώνες της αναγεννησιακής σκέψη και ήταν μια από τις βασικότερες επιρροές του Ζαν Ζακ Ρουσό όταν έγραφε το «Κοινωνικό Συμβόλαιο». Αποτέλεσε δε τη βάση σχεδιασμού σχεδόν όλων των κοινωνικών, πολιτικών και εκπαιδευτικών συστημάτων.
Σήμερα, οι η ανθρωπολογία έχει καταρίψει αυτό το μύθο και θεωρεί ότι η βία είναι μια παγκόσμια σταθερά. Ο άνθρωπος υποστηρίζει ο Στίβεν Πίνκερ, ένας από τους πιο προβεβλημένους όσο αμφιλεγόμενους διανοητές παγκοσμίως, υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι πάντα ήταν τόσο βίαιοι και τόσο φονικοί όσο η τεχνολογία τους το επέτρεπε. Η σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης απλώς κρύβοταν ανάμεσα στα ιστορικά δεδομένα και τις στατιστικές.
«Κάποια από τα δεδομένα ήταν κάτω από τη μύτη μας. Η συμβατική ιστορία δείχνει ότι γινόμαστε πιο φιλήσυχοι και πιο ευγενικοί… Ωστόσο, η μειώση της βίας είναι ένα σποραδικό φαινόμενο, ορατό στην κλίμακα χιλιετιών, αιώνων, δεκαετιών και χρόνων. Είναι παρούσα σε αρκετές τάξεις μεγέθους βίας από τη γενοκτονία, στον πόλεμο, στις δολοφονίες, στην αντιμετώπιση παιδιών ή ζώων» υποστηρίζει ο Πίνκερ.

Η σφαγή Ντρογκέντα (11 Σεπτεμβρίου 1649)
Θύματα: έως 4 χιλιάδες
Η σφαγή της Ντρογκέντα ήταν το πιο αιματηρό γεγονός των Πολέμων των Τριών Βασιλείων μεταξύ 1639 και 1651. Σκοτσέζοι και Ιρλανδοί μάχονταν για την ανεξαρτησία τους από την Αγγλική κυριαρχία, ενώ η Αγγλία βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Βασιλικών και Κοινοβουλευτικών.
Το 1649, ο Όλιβερ Κρόμγουελ αποβιβάστηκε στην Ιρλανδία για να ανακτήσει τη χώρα εκ μέρους του Αγγλικού Κοινοβουλίου. Το πρώτο εμπόδιο στο δρόμο του ήταν η οχυρωμένη πόλη της Ντρογκέντα. Ο Κρόμγουελ αποφάσισε να επιτεθεί αιφνιδιαστικά αντί να περιμένει την πτώση της μετά από πολιορκία.
Όταν τελικά κατάφερε να μπει στην πόλη, η φρουρά της που αποτελείτο από Άγγλους Βασιλικούς και Ιρλανδούς καθώς και πλήθος κατοίκων σφαγιάστηκαν χωρίς οίκτο.
Σύμφωνα με διάφορους ιστορικούς η πράξη του Κρόμγουελ ήταν ακόλουθη των συμβατικών πολεμικών ηθών της εποχής που επέτρεπε στους κατακτητές να εξοντώνουν κατά βούληση τον πληθυσμό μιας πόλης που δεν είχε παραδοθεί.

Η σφαγή του Μπατάκ (1876)
Θύματα: έως 5 χιλιάδες
«… Σε κάθε πλευρά υπήρχαν ανθρώπινα οστά, κρανία, πλευρά, ολόκληροι σκελετοί, κεφάλια κοριτσιών με μακριές πλεξούδες, κόκκαλα παιδιών και σκελετοί σε ρούχα… Εδώ υπήρχε ένας μύλος γεμάτος με πρησμένα πτώματα; Εκεί το σχολείο με 200 γυναικόπαιδα καμένα ζωντανά».
Έτσι περιέγραψε τη σφαγή του Μπατάκ ο αμερικάνος συγγραφέας και διπλωμάτης Ευγένιος Σουίλερ στη Daily News. Σύμφωνα με τη Encyclopaedia Britannica, 5 χιλιάδες άνθρωποι σφαγιάστηκαν στο Μπατάκ τον Απρίλιο του 1876. Στην ευρύτερη περιοχής της Φιλιππούπολης ο αριθμός των θυμάτων έφτασε τις 15 χιλιάδες.
Η σφαγή ήταν στα πλαίσια αντιποίνων που διετάχθησαν για την εξέγερση των Βουλγάρων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η σφαγή της Θεσσαλονίκης (390)
Θύματα: 7 χιλιάδες
Η σύλληψη ενός δημοφιλούς ηνίοχου ήταν αρκετή για να προκαλέσει τη σφαγή 7000 Θεσσαλονικέων το 390 μ.Χ. Ο Βουθέριχος, ένας γότθος στρατιωτικός διοικητής διέταξε τη σύλληψη του ηνίοχου επειδή προσπάθησε να αποπλανήσει έναν υπηρέτη ή τον ίδιο το στρατιωτικό διοικητή. Οι θεατές του ιππόδρομου εξεγέρθηκαν δολοφονώντας το Βουθέριχο.
Στην προσπάθεια του να διατηρήσει τις ισορροπίες με τη δύση, ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’ παρενέβη και διέταξε τη γοτθική φρουρά να καταπνίξει τη εξέγερση. Αν και το νούμερο είναι υπερβολικό δείχνει το μέγεθος της σφαγής και της οργής των γότθων.

Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα (13 Ιουλίου 1995)
Θύματα: έως 8 χιλιάδες
Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα ήταν μεγαλύτερη σφαγή σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Ιούλιο του 1995 περίπου 8 χιλιάδες Βόσνιοι άντρες και παιδιά εκτελέστηκαν από μονάδες του σέρβικου στρατού που βρίσκονταν υπό τις οδηγίες του στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς.
Πριν από τη γενοκτονία, οι δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών είχαν κηρύξει τη Σρεμπρένιτσα «ασφαλή περιοχή». Περίπου 400 ένοπλοι Ολλανδοί κυανόκρανοι βρίσκονταν στην περιοχή την ώρα της σφαγής, κάτι που αργότερα οδήγησε στην πτώση της Ολλανδικής κυβέρνησης.
Σύμφωνα με το συμπέρασμα του προέδρου του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης «οι σερβικές δυνάμεις αφαίρεσαν από όλους τους μουσουλμάνους αιχμαλώτους, στρατιωτικούς και πολίτες, ηλικιωμένους και παιδιά, τα προσωπικά τους υπάρχοντα και έγγραφα και μεθοδικά τους εκτέλεσαν με γνώμονα την ταυτότητα τους».

Η σφαγή του στρατού του Έλφινστοουν (6-13 Ιανουαρίου 1842)
Θύματα: 16 χιλιάδες
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η Καμπούλ ήταν μια κοσμοπολίτικη μητρόπολη της Ανατολής. Ευρύχωρα ξύλινα σπίτια, κήποι, θεατρικές παραστάσεις, αγώνες κρίκετ, κυνήγια ήταν τα συστατικά της καθημερινότητας εν μέσω μιας σύντομης βρετανικής κατοχής από το 1839.
Ο ντόπιος πληθυσμός δεν είχε υιοθετήσει τα βρετανικά πρότυπα και με υπόβαθρο μια μάχη διπλωματικής επιρροής μεταξύ Ρωσίας, Ινδίας και Μεγάλης Βρετανίας αποφάσισε να επαναστατήσει διώχνοντας τη βρετανική φρουρά.
Υπό την ηγεσία του Ακμπάρ Χαν απώθησε τις δυνάμεις των Άγγλων και Ινδών το 1842 αναγκάζοντας τους να υποχωρήσουν προς το Τζαλαλαμπάντ. Η δύναμη τους που αριθμούσε 4500 οπλίτες και 12000 προσωπικό αποδεκατίστηκε μέχρις ενός. Για τους Βρετανούς, η τραγική κατάληξη της οπισθοχώρησης οφείλεται στην ανικανότητα του Αρχιστράτηγου Γουίλιαμ Έλφιστοουν.

Η σφαγή του Κατίν (1940)
Θύματα: έως 25 χιλιάδες
Δύο, μόλις, εβδομάδες μετά τη γερμανική εισβολή της 1ης Σεπτεμβρίου 1939 στη Πολωνία, ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στα ανατολικά της χώρας προκειμένου να ασφαλίσει τα εδάφη που είχαν προσαρτηθεί στη Σοβιετική Ένωση με τη Γερμανοσοβιετική συμφωνία των Μολότοφ-Ρίμπεντροπ.
4 χρόνια αργότερα, το 1943, και ενώ οι πρώην σύμμαχοι βρίσκονταν πλέον σε πόλεμο, η Ναζιστική Γερμανία ανακοίνωσε την ανακάλυψη ομαδικών τάφων στο δάσος του Κατίν.
Την ανακοίνωση ακολούθησε ένα μπαράζ διπλωματικών εξελίξεων και προπαγάνδας αλλά το πραγματικό γεγονός και οι ιστορικές λεπτομέρειες δεν έγιναν γνωστές για πολλές δεκαετίες.
Οι αποκαλύψεις ήρθαν τελικά το 1990, όταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ παραδέχτηκε ότι οι σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες ήταν υπεύθυνες για τη σφαγή του Κατίν. Η διαταγή δόθηκε στις 5 Μαρτίου 1940 από τον Ιωσήφ Στάλιν κατόπιν υπόδειξης του Λαυρέντη Μπέρια. Παράλληλα, οι σοβιετικές αρχές επιβεβαίωσαν την ύπαρξη ομαδικών τάφων σε δύο ακόμη σημεία. Οι νεκροί, πολωνοί έφεδροι αξιωματικοί και οπλίτες στην πλειονότητα, ανέρχονται στους 21,768 σύμφωνα με τα πιο έγκυρα δεδομένα.

Η σφαγή του Μπάμπι Γιαρ (29-30 Σεπτεμβρίου 1941)
Θύματα: περισσότερα από 30 χιλιάδες
Ότι δεν κατάφεραν ο Κόκκινος Στρατός και η NKVD επί του πληθυσμού της Ουκρανίας, ολοκλήρωσαν με τον πιο ειδεχθή τρόπο οι δυνάμεις των SS το Σεπτέμβριο του 1941. Με τη βοήθεια τοπικών συνεργατών και της ουκρανικής αστυνομίας εκτέλεσαν 33771 εβραίους πολίτες του Κίέβου κάτι που θεωρείται η μεγαλύτερη μεμονωμένη σφαγή στην ιστορία του Ολοκαυτώματος.

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (1572)
Θύματα: 3 έως 100 χιλιάδες
Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου ήταν το αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων με φόντο τη διαμάχη καθολικών και προτεσταντών στο Παρίσι του 16ου αιώνα. Παρότι εύθραυστη, η συνθήκη Ειρήνης του Σεν Ζερμέν (1570) έβαλε προσωρινά τέλος στις θρησκευτικές συγκρούσεις και στον τρίτο πόλεμο των θρησκειών. Δύο χρόνια αργότερα, η Μαργκερίτ Ντε Βαλουά (μετέπειτα Βασίλισσα Μαργκό και κόρη της Αικατερίνης των Μεδίκων) υποχρεώθηκε σε γάμο με τον προτεστάντη Ερρίκο Γ’ προκειμένου να συμφιλιωθούν οι ουγενότοι με τους καθολικούς.
Ωστόσο, η οικογένεια της Αικατερίνης των Μεδίκων όσο και η διοίκηση του Παρισιού δεν έβλεπαν με συμπάθεια το γάμο. Ο μύθος λέει ότι οι νεόνυμφοι δεν κοίταξαν ούτε μια φορά ο ένας τον άλλο κατά τη διάρκεια της τελετής.
Η σπίθα που άναψε τη φωτιά ήταν η αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Ναύαρχου Κολινί, του πιο επιφανή ηγέτη των ουγενότων. Οι Ουγενότοι συγκέντρωσαν ένα στρατό 4000 ανδρών έξω από το Παρίσι ως επίδειξη δύναμης και χωρίς πρόθεση να εισβάλλουν στην πόλη. Σε αντίδραση, οι αρχές του Παρισιού έκλεισαν τα τείχη εξοπλίζοντας τους καθολικούς πολίτες. Μετά το σύνθημα για την έναρξη των επιθέσεων, που δόθηκε τις πρώτες ώρες της ημέρας του Αγίου Βαρθολομαίου, και για περίπου έξι εβδομάδες, οι ουγενότοι που είχαν παγιδευτεί στην πόλη σφαγιάζονταν ανηλεώς.

Οι σφαγές σε σοβιετικές φυλακές του 1941
Θύματα: έως 100 χιλιάδες
Το δεύτερο επεισόδιο της σφαγής του Κατίν ήρθε ένα χρόνο αργότερα και κατά τα πρώτα στάδια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Η NKVD και ο Κόκκινος Στρατός που υποχωρούσε από τα εδάφη της Βαλτικής ανέλαβαν την εκκαθάριση των περιοχών από πολιτικούς κρατούμενους και αιχμάλωτους πολέμου. Η πλειοψηφία των θυμάτων που ανέρχονται στις 100 χιλιάδες ήταν Πολωνοί, Λευκορώσοι και Ουκρανοί.

Η σφαγή της Νανκίνγκ (1937–1938)
Θύματα: 42 έως 400 χιλιάδες
Με συνολικό αριθμό θυμάτων που κυμαίνεται από 42 έως 400 χιλιάδες, 155 χιλιάδες καταμετρημένες σωρούς και άγνωστο αριθμό θυμάτων που κάηκαν, πετάχτηκαν στο ποταμό ΓιανγκΤσε, απήχθηκαν, εξαφανίστηκαν, πέθαναν αργότερα από ασθένειες ή αυτοκτόνησαν, η σφαγή της Νανκίνγκ είναι η πιο αιματηρή και αποτρόπαια σφαγή στην ιστορία.
Καταμεσής του δεύτερου Σινοϊαπωνικού πολέμου και μετά της μάχη της Σαγκάης, όπου έλαβαν χώρα εγκλήματα πολέμου και από τις δύο αντίπαλες πλευρές, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο διέταξε την άρση των περιορισμών του διεθνούς δικαίου για τους κινέζους αιχμάλωτους πολέμου.
Μετά την πτώσης της Νανκίνγκ, πρωτεύουσας τότε της Κίνας, ο Ιαπωνικός στρατός επιδόθηκε σε λεηλασίες με πρόσχημα την εκκαθάριση στρατιωτών που κρύβονταν ανάμεσα σε πολίτες. Επί έξι εβδομάδες οι ιάπωνες στρατιώτες δολοφονούσαν, ακρωτηρίαζαν, βίαζαν, έκλεβαν και υποχρέωναν σε πράξεις αιμομιξίας τον κινεζικό πληθυσμό. Οι περιγραφές που έχουν διασωθεί κάνουν λόγο για ανήκουστη βιαιότητα κατά την τέλεση των εγκλημάτων.

πηγή: men24.gr
 www.perierga.gr

Ο Γάλλος γιος του Αδόλφου Χίτλερ

Θεωρίες Συνωμοσίας μίας άλλης εποχής: Ο Γάλλος γιος του Αδόλφου Χίτλερ

by Niki Lyberis

Hot Spot, Life | Δημοσιευμένο στις 18 Φεβ 2012

---

Μία ιστορία κάνει τον γύρο του Γαλλικού τύπου και του διαδικτύου, μία ιστορία που έχει τις ρίζες της στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και πιο συγκεκριμένα το 1917, όταν ο στρατιώτης, τότε, Αδόλφος Χίτλερ, κατά την διάρκεια τακτικής του άδειας όσο ήταν τοποθετημένος σε αγροτική περιοχή της Γαλλίας, κοντά στην πόλη Λιλ, γνώρισε μία νεαρή Γαλλίδα. Το όνομά της ήταν Charlotte Lobjoie και ήταν μόλις 16 ετών. Η μικρή Charlotte, που δεν γνώριζε γερμανικά, τον Μάρτιο του 1918 γέννησε ένα γιο: Τον γιο του Αδόλφου Χίτλερ.

Μία μέρα στο γραφείο του δικηγόρου Francois Gibault, στα μέσα της δεκαετίας του 70 μπαίνει ένας κομψός Γάλλος και του λέει: «Αγαπητέ, είμαι ο γιος του Χίτλερ. Πείτε μου τι να κάνω». Ο κύριος Gibault δεν πιστεύει στα αυτιά του. Ο άνθρωπος που βρίσκεται μπροστά του είναι αρκετά μεγάλος σε ηλικία, μιλάει τέλεια γαλλικά και δεν φαίνεται… «λοξός».
Ο Jean-Marie Loret περιήλθε στην ευθύνη μίας ανάδοχης οικογένειας το 1934, χωρίς όμως να χάσει ποτέ την επαφή με την αληθινή του μητέρα. Ούτε λόγος όμως για τον πραγματικό του πατέρα. Ο πατέρας αυτός ποτέ δεν τον αναγνώρισε, αρνήθηκε να τον δει, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο η «ανάδοχη» οικογένεια του νεαρού Jean Marie Loret βρέθηκε ιδιοκτήτρια ενός κτιρίου στην Φρανκφούρτη…
Λίγες εβδομάδες πριν τον θάνατό της, στις αρχές του 1950, η Charlotte εξομολογείται στον γιο της την αληθινή ταυτότητα του πατέρα του. Ότι ο πατέρας του ήταν ένας από τους περισσότερο μισητούς ανθρώπους του κόσμου. Τον γνώρισε όταν ήταν παιδούλα ακόμα και μάζευε άχυρα και ο νεαρός, τότε δεκανέας, έκανε περιπάτους κρατώντας στο χέρι του ένα μπλοκ ζωγραφικής. Πολλές φορές, στους περιπάτους που έκαναν μαζί, άρχιζε να βγάζει λόγους προς ένα φανταστικό κοινό, στα γερμανικά, μία γλώσσα που η νεαρή Charlotte δεν καταλάβαινε και ο δεκανέας θύμωνε γι αυτό. Ένα βράδυ του 1917, ελαφρά μεθυσμένος μετά από κρασοκατάνυξη με έναν φίλο του, ο Αδόλφος Χίτλερ αφήνει έγκυο την νεαρή Charlotte.
Από τον Μάρτιο του 1918 που γεννιέται το μωρό, η μικρή Charlotte τον μεγαλώνει μόνη της, έχοντας να αντιμετωπίσει τον σχολιασμό και την ντροπή από τον περίγυρό της. Ωστόσο, ποτέ δεν έδωσε λεπτομέρειες για τις συνθήκες γέννησης του γιου της, ούτε ποτέ απεκάλυψε πώς τα έβγαζε πέρα στην ανατροφή του. Χρόνια μετά, αποκαλύφθηκε από τα αρχεία της Βέρμαχτ πως αξιωματικοί μετέφεραν συχνά φακέλους με μετρητά στη νεαρή Charlotte.
Το σοκ για τον Loret είναι τρομερό. Έκτοτε και για 20 χρόνια, δουλεύει νυχθημερόν για να μην σκέφτεται την βαριά του κληρονομιά. «Δούλευα συνεχώς, χωρίς διακοπές, χωρίς να έχω κανένα χόμπι, για να μην πάθω κατάθλιψη. Δεν πήγα καν σινεμά για 20 χρόνια», δηλώνει στις γραμμές ενός βιβλίου που βγήκε το 1981 στο Παρίσι, αλλά κανένας δεν του έδωσε σημασία. Σχεδόν 20 χρόνια μετά από την ομολογία της μητέρας του, ο Jean Marie Loret αποφασίζει να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο η μητέρα του να λέει αλήθεια και να αντιμετωπίσει πια την θλιβερή του καταγωγή.

Έτσι, στρατολογεί τις υπηρεσίες ενός ιστορικού, επιστρέφει στις σκηνές της παιδικής του ηλικίας και πραγματοποιεί συνεντεύξεις με μάρτυρες και πραγματοποιεί μία σειρά από έρευνες. Γραφολόγος συγκρίνει τον γραφικό χαρακτήρα των δύο αντρών (Χίτλερ και Loret) και τον βρίσκει πανομοιότυπο, ενώ οι δύο άντρες έχουν την ίδια ομάδα αίματος. Οι φωτογραφίες δε, αποδεικνύουν πως οι δύο άντρες φέρουν μία «οικογενειακή ομοιότητα». Η έρευνα αυτή αποτέλεσε συχνά σημείο διαφωνίας για πολλούς ιστορικούς σε Γερμανία και Ιαπωνία. Ο Jean Marie Loret βρήκε στην σοφίτα της μητέρα του, μετά τον θάνατό της, πίνακες με την υπογραφή του Αδόλφου Χίτλερ ενώ στη Γερμανία θα βρει πίνακες του δικτάτορα που φέρουν την μορφή της μητέρας του.
Το αποτέλεσμα των ερευνών αυτών δημοσιεύεται σε ένα βιβλίο, το 1981, με τον τίτλο «Το όνομα του πατέρα σου ήταν Χίτλερ» που έγραψε ο ίδιος ο Loret, χωρίς όμως η Γαλλική κοινωνία να δώσει ιδιαίτερη σημασία σε αυτό. Το 1981 άλλωστε ήταν μία έντονη χρονιά για την Γαλλική κοινωνία με τους Σοσιαλιστές του Φρανσουά Μιτεράν να έρχονται για πρώτη φορά στην εξουσία.

Ο Γάλλος δικηγόρος του Loret, Francois Gibault πιστεύει πως τώρα πια οι απόγονοι του Loret, έχουν αρκετά στοιχεία ώστε να διεκδικήσουν δικαιώματα από το περίφημο βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ «Mein Kampf» (O Αγών μου) που έχει πουλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα.Υπενθυμίζουμε πως ο Αδόλφος Χίτλερ, επισήμως, δεν είχε ποτέ παιδιά ενώ ο μόνος γάμος που πραγματοποίησε, ήταν με την χρόνια ερωμένη του Εύα Μπράουν, την ώρα που ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλλε στο Βερολίνο και αμέσως μετά αυτοκτόνησαν και οι δύο. Όλα αυτά επισήμως. Γιατί, άλλες θεωρίες συνωμοσίας τους θέλουν να έχουν μετακομίσει στη Νότιο Αμερική και να συνέχισαν τη ζωή τους εκεί…
O Jean-Marie Loret πέθανε το 1985 σε ηλικία 67 ετών. Η ειρωνεία; Το 1939 κατατάχθηκε στο σώμα που υπερασπίστηκε την γραμμή Μαζινό εναντίων των Ναζί…

Η Απόβαση της Νορμανδίας

Η Απόβαση της Νορμανδίας με κωδική ονομασία Operation Overlord ήταν η Συμμαχική απόβαση στα παράλια της Γαλλίας, που έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου 1944, μέρα γνωστή (εσφαλμένα) και ως D-Day . Αντικειμενικός σκοπός της απόβασης ήταν να δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα από την Καν έως το Χερβούργο, μέσω του οποίου οι Σύμμαχοι θα περνούσαν στρατεύματα από τη Μεγάλη Βρετανία στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Η Μάχη της Νορμανδίας που ακολούθησε, τελείωσε στις 19 Αυγούστου 1944, όταν τα Συμμαχικά στρατεύματα πέρασαν το Σηκουάνα. Επικεφαλής του όλου εγχειρήματος ορίσθηκε ο Αμερικανός αρχιστράτηγος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

  Ο Αμερικανός αρχιστράτηγος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Η αρχική επίθεση έγινε σε δυο φάσεις: κατά τα μεσάνυχτα 5ης προς 6η δυο Αμερικανικές αερομεταφερόμενες μεραρχίες και μια Βρετανική έπεσαν στα μετόπισθεν, και την αυγή ακολούθησε αμφίβια απόβαση Συμμαχικών δυνάμεων που ξεκίνησε κατά τις 6:30. Η διεξαγωγή της απόβασης απαίτησε τη μεταφορά στρατευμάτων και υλικού από την Αγγλία και την Ουαλία με μεταγωγικά αεροπλάνα και πλοία, καθώς και υποστήριξη πυρών από αέρα και θάλασσα. Έγιναν επίσης ναυτικές επιχειρήσεις αντιπερισπασμού και παρενόχλησης προκειμένου να μην επέμβει το Γερμανικό Ναυτικό στις περιοχές που θα γινόταν η απόβαση, ενώ η θάλασσα της Μάγχης αποναρκοθετήθηκε από τις γερμανικές νάρκες και ποντίσθηκαν νέες.

Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος πάνω από τρια εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους οι 195.700 ήταν το προσωπικό των Συμμαχικών σκαφών. Η απόβαση έλαβε χώρα στη χερσόνησο Κοταντέν, την ανατολική όχθη του ποταμού Ορν και τον κόλπο του Σηκουάνα, σε πέντε παραλίες με τα κωδικά ονόματα Gold Beach, Juno Beach, Omaha Beach, Sword Beach και Utah Beach. Θεωρήθηκε ότι ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1944, όταν πια είχε εδραιωθεί το προγεφύρωμα των Συμμάχων. Μέχρι τότε είχαν συνολικά μεταφερθεί 850.000 άνδρες, 148.000 οχήματα και 570.000 τόννοι προμηθειών στις γαλλικές ακτές από 7.000 πλοία κάθε τύπου και σχεδόν από όλες τις χώρες που συμμετείχαν στο πλευρό των Συμμάχων. Η επιχείρηση διάπλου της Μάγχης όφειλε να οργανωθεί με μεγάλη προσοχή, καθώς η Μάγχη είναι "δύσκολη θάλασσα", οι Γερμανοί είχαν ποντίσει ναρκοπέδια και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος των Γερμανικών υποβρυχίων: Οι στόχοι ήταν τόσοι που, λίγοι μόνον ικανοί κυβερνήτες, θα μπορούσαν να προκαλέσουν πραγματική πανωλεθρία στο Συμμαχικό στόλο. Ευτυχώς, ο Χίτλερ δεν πιστεύει ότι οι Σύμμαχοι θα επιχειρήσουν απόβαση στις Νορμανδικές ακτές και θεωρεί ότι η απόβαση που του γνωστοποιείται είναι απλός αντιπερισπασμός. Έτσι ούτε συγκεντρώνει τις δυνάμεις του εκεί ούτε και τις ενισχύει.από τα οποία μόλις 59 βυθίστηκαν.

Ο Βρετανοί πίεζαν από νωρίς για μια Συμμαχική απόβαση σε ευρωπαϊκό έδαφος. Είχαν και ως απροσδόκητο σύμμαχο τον Στάλιν, που πίεζε για τη δημιουργία δεύτερου μετώπου, ώστε να ανακουφιστεί το ρωσικό από τη γερμανική πίεση. Οι Αμερικανοί, ωστόσο, ήταν πολύ περισσότερο επιφυλακτικοί: Γνώριζαν ότι επιχείρηση τέτοιου μεγέθους χρειαζόταν πολύ προσεκτική προετοιμασία, για να μη καταλήξει σε τραγική αποτυχία (όπως είχε συμβεί στη Διέππη (Dieppe) με τους Καναδούς to 1942). Αποφασίστηκε ότι προείχε η κατάληψη ολόκληρης της Βόρειας Αφρικής πριν γίνει δυνατή μια απόβαση σε οποιοδήποτε σημείο της Ευρώπης. Στη διάσκεψη της Καζαμπλάνκα τον Ιανουάριο του 1943 διαπιστώθηκε ότι το κλίμα είχε εξελιχτεί πλέον έτσι που να επιτρέπει το σχεδιασμό μιας μεγάλης αποβατικής επιχείρησης στην Ευρώπη. Αρχικά προτάθηκε ότι τον Αύγουστο του 1943 θα ήταν δυνατή η δημιουργία μιας "γέφυρας" μεταξύ Βρετανίας και Χερσονήσου του Κοταντέν (Cotentin Peninsule) στη Νορμανδία, απ' όπου θα ήταν δυνατή η έναρξη μιας επιχείρησης μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, ύστερα από πιο ώριμες σκέψεις, το σχέδιο αυτό κρίθηκε υπερβολικό και εγκαταλείφθηκε.
Το Ρωσικό μέτωπο είχε, στην κυριολεξία, ρουφήξει τις Γερμανικές δυνάμεις. Το 1943 η Γερμανία έχασε περίπου 2 εκατομ. στρατιώτες εκεί και, όπως είναι φυσικό, στο μέτωπο που οι Γερμανοί κρίνουν πως παρουσιάζει μικρότερο κίνδυνο, οι δυνάμεις δεν είναι ούτε πολλές ούτε ισχυρής δυναμικότητας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι η κίνηση του πυροβολικού γινόταν αποκλειστικά με άλογα, οι παλαιότερα μηχανοκίνητες μεραρχίες χρησιμοποιούσαν ποδήλατα για τις μετακινήσεις τους. Σε αναφορά στρατηγού αναγράφεται ότι από τα 57 οχήματα της μονάδας του τα 50 ανήκαν σε διαφορετικές μάρκες και μοντέλα, ενώ το υπόλοιπο υλικό δεν υστερούσε σε αυτόν τον τομέα: Υπήρχε εξοπλισμός γερμανικής, γαλλικής, πολωνικής, ιταλικής, τσεχικής και ρωσικής κατασκευής. Αυτό δημιουργούσε πολύ σοβαρό πρόβλημα στον ανεφοδιασμό των μονάδων. Το προσωπικό τους, επίσης, δεν ήταν ομογενές: Πολλές μονάδες συγκροτούνταν από ημιθεραπευμένους τραυματίες, εφέδρους παλαιών κλάσεων, ασθενείς (ένα τάγμα το αποτελούσαν αποκλειστικά στομαχικοί, που έπρεπε να τρέφονται με ειδικό τύπο ψωμιού), από πολύ νέους με ελλιπή εκπαίδευση και από "Οσττρούππεν" (Osttruppen), δηλαδή εθελοντές κάθε εθνικότητας από τις κατακτημένες χώρες. Αντίθετα, επαρκές προσωπικό και καλό εξοπλισμό διέθεταν οι μονάδες των Ένοπλων SS (Waffen SS). Εκεί που οι Γερμανοί δεν υστερούσαν ήταν στην ηγεσία των μεγάλων μονάδων: Γενικός Διοικητής των στρατευμάτων στο Δυτικό τομέα ήταν ο Γκερντ φον Ρούντστεντ και την περιφρούρηση των γαλλικών ακτών και την ενίσχυση του "Τείχους του Ατλαντικού" είχε αναλάβει ο Έρβιν Ρόμελ και την ηγεσία της 7ης Γερμανικής Στρατιάς είχε ο Φρίντριχ Ντόλμαν (Friedrich Dollmann). Ωστόσο, οι διοικητές των μονάδων δεν βρίσκονταν στο επίπεδο της ανώτατης ηγεσίας τους και διέπραξαν σημαντικά σφάλματα στην αντιμετώπιση της εισβολής.

Οι τομείς στους οποίους οι Γερμανοί υστερούσαν σημαντικά ήταν το Ναυτικό και η Αεροπορία: Το Ναυτικό διέθετε ελάχιστα σκάφη επιφανείας (τρία ανέπαφα αντιτορπιλλικά και δύο δεκάδες τορπιλλοβόλα), σχετικά μικρό αριθμό καλά εξοπλισμένων και επανδρωμένων υποβρυχίων (48), διαμοιρασμένων, όμως, μεταξύ γαλλικών και νορβηγικών ακτών: Η έκταση που μπορούσαν να καλύψουν ήταν τεράστια σε σχέση με τον αριθμό τους. Το μοναδικό μεγάλο σκάφος του Γερμανικού ναυτικού, το θωρηκτό Τίρπιτς, παραμένει αποκλεισμένο στα φιόρδ της Νορβηγίας. Δύναμη ολοσχερώς ανεπαρκής για να αντιμετωπίσει τα 6.900 σκάφη κάθε τύπου που διέθεταν οι Σύμμαχοι. Στην Αεροπορία η κατάσταση ήταν ακόμα χειρότερη: Ο επικεφαλής του 3ου Αεροπορικού στόλου (Luftflotte No 3) Χούγκο Σπέρρλε διέθετε μόλις 891 αεροσκάφη κάθε τύπου, από τα οποία μόνο 500 μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις (150 βομβαρδιστικά και 266 καταδιωκτικά, τα υπόλοιπα άλλων τύπων). Οι Σύμμαχοι υπολόγιζαν την αεροπορική υπεροχή τους σε 15:1, αλλά οι Γερμανοί υπολόγιζαν, πιο σωστά, την αεροπορική υπεροχή των Συμμάχων σε 50 προς 1, καθώς οι Σύμμαχοι διέθεταν περίπου 13.500 αεροσκάφη κάθε τύπου έτοιμα για επιχειρήσεις.

Τάλως

Ο Τάλως ήταν μυθικός φύλακας της Κρήτης. Ήταν γιγάντιος, ανθρωπόμορφος και με σώμα από χαλκό. Σχετικά με την προέλευσή του, υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές. Η πιο γνωστή, από τον Απολλόδωρο, λέει πως τον κατασκεύασε ο θεός Ήφαιστος και τον χάρισε στο βασιλιά Μίνωα για να φυλάει την Κρήτη. Ο Πλάτωνας τον θεωρεί υπαρκτό πρόσωπο, αδελφό του Ροδάμανθυ. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει ότι ήταν δώρο του Δία στην Ευρώπη, η οποία μετά τον χάρισε στο γιο της Μίνωα. Μεταγενέστερα ο Ι. Κακριδής, βασιζόμενος στο ότι ο Ησύχιος γράφει πως ταλῶς σήμαινε ήλιος (ενώ Ταλαιός είναι το όνομα του Δία) στην Κρήτη και με βάση και άλλα στοιχεία, εκφράζει την άποψη ότι ήταν ηλιακή θεότητα που αργότερα μεταπλάστηκε σε ήρωα.
  Ο Τάλως κατά τον Πλάτωνα ήταν επιφορτισμένος με το καθήκον να επιτηρεί την εφαρμογή των νόμων στην Κρήτη, κουβαλώντας τους μαζί του γραμμένους σε χάλκινες πλάκες. Οι περισσότερες πηγές αναφέρουν ότι ήταν άγρυπνος φύλακας της Κρήτης που γύριζε τις ακτές του νησιού τρεις φορές τη μέρα.Κατά άλλους ήταν φτερωτός και το καθήκον αυτό το εκτελούσε πετώντας. Κρατούσε σε απόσταση τα άγνωστα πλοία που πλησίαζαν την Κρήτη πετώντας τους τεράστιες πέτρες. Αν οι άγνωστοι είχαν ήδη αποβιβαστεί, τους έκαιγε με την ανάσα του ή πυράκτωνε το χάλκινο σώμα του σε κάποια φωτιά, τους αγκάλιαζε σφιχτά πάνω του κι έτσι τους έκαιγε.
Το τέλος του Τάλω ήρθε όταν συναντήθηκε με τους Αργοναύτες που γύριζαν από την Κολχίδα. 
Θέλοντας να δέσουν οι Αργοναύτες στο νησί αντιμετώπισαν τον γίγαντα που τους κρατούσε σε απόσταση. Τότε η Μήδεια, που ταξίδευε μαζί τους, μάγεψε με τα λόγια της τον Τάλω, υποσχόμενή του αθανασία, κι έτσι μπόρεσε ο Ιάσωνας να του αφαιρέσει το καρφί στη φτέρνα του που έκλεινε τη μια και μοναδική φλέβα που διέτρεχε όλο το κορμί του και περιείχε ιχώρα, θανατώνοντάς τον. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι τον σκότωσε ο πατέρας του Φιλοκτήτη Ποίας, χτυπώντας τον με βέλος στο ίδιο μοναδικό αδύνατο σημείο του.

Πολύφημος

Τεράστιος και τερατόμορφος Κύκλωπας, γιος του Ποσειδώνα και πατέρας ή μεγαλύτερος αδερφός των άλλων Κυκλώπων. Χαρακτηριζόταν από το μοναδικό, μεγάλο και ολοστρόγγυλο μάτι που είχε στη μέση του μετώπου. Ζούσε στις ακτές της Σικελίας, στους πρόποδες της Αίτνας, βόσκοντας τα κοπάδια του ή κυνηγώντας στα δάση. Ακόμα ήταν ανθρωποφάγος. Ριγμένος από την άγρια τρικυμία σ` εκείνες τις ακτές, ο Οδυσσέας μπήκε από περιέργεια μαζί με 12 συντρόφους του στη σπηλιά του Κύκλωπα, όπου γυρίζοντας μαζί με το κοπάδι του ο Πολύφημος τους συνέλαβε και αμέσως καταβρόχθισε αρκετούς απ` αυτούς. Ο Οδυσσέας και οι άλλοι θα είχαν την ίδια τύχη, αλλά το μυαλό του πολυμήχανου βασιλιά της Ιθάκης δούλεψε γρήγορα. Ξεγέλασε τον Πολύφημο με ιστορίες από τον Τρωικό πόλεμο και ποτίζοντάς τον με γλυκό κρασί τον μέθυσε και τον αποκοίμισε. Ύστερα, με τη βοήθεια των συντρόφων του, πήρε ένα μεγάλο ξύλινο ραβδί, έκανε μυτερή την άκρη του πυρακτώνοντάς την και τον τύφλωσε.Στις γοερές κραυγές του έτρεξαν οι άλλοι Κύκλωπες, οι οποίοι ακούγοντας από τον Π. πως τον τύφλωσε ο "Κανείς", έφυγαν θεωρώντας τον τρελό και αφήνοντας έτσι ανενόχλητο τον Οδυσσέα. Αποκλεισμένοι ακόμα στη σπηλιά, που το άνοιγμά της έφραζε τεράστιος βράχος που μόλις θα μπορούσαν 100 άνδρες να μετακινήσουν, περίμεναν ώσπου ο Π. αναγκάστηκε να αφήσει τα πρόβατά του να βγουν για να βοσκήσουν. Και τότε, όπως ο Π. άφηνε τα πρόβατα να βγουν ένα-ένα περνώντας κάτω από τα σκέλη του, ξέφυγαν από την προσοχή του κρεμασμένοι κάτω από τις κοιλιές των προβάτων.
Κατά τον Όμηρο, ο Κύκλωπας Πολύφημος κατοικούσε στα παράλια της Σικελίας, όπου και εξώκειλε το πλοίο του Οδυσσέα.

 http://www.livepedia.gr/index.php/Livepedia